1535 
1916 belicht. Het vervolgens met aether uit de oplossing geextrah eerde 
zuur had — zonder enige zuivering — nog hetzelfde smeltpunt. 
De resterende waterige vloeistof leverde na voorzichtige indamping 
in vakuürn geen residu. 
3. glutakonzuur werd in zoo weinig mogelik droge aetlier opgelost. 
Aan deze oplossing werd toegevoegd zoveel zuivere chloroform, dat 
nog juist geen uitkristallisatie plaats vond, benevens een spoor broom. 
Ook hier bleek na 14 dagen staan in het zonlicht geen \erandering 
te zijn ingetreden. 
De beide laatste proeven worden nog voortgezet. 
4. 1.5 gram zuur, opgelost in 15 cc. water werden in een kwarts- 
reageerbuis gedurende een maand voor de kwartslarap belicht. De 
vloeistof kleurde zich langzaam rood ; deze kleuring bleef ook na 
verwijdering uit de nabijheid der kwartslamp bestaan. Koolzuur- 
afsplitsing vond tijdens de belichting niet plaats. Het na de belichting 
met aether geextraheerde zuur bleek bij onderzoek niet veranderd 
te zijn, terwijl de waterige oplossing geen residu bevatte. Er was 
dus ook geen p’-oxyglutaarzuur ontstaan. 
5. Van een zich in een geleidingsvermogenvat bevindende gluta- 
konzuuroplossing werd bij 34.50 a 34°. 52 de weerstand bepaald ; 
deze was 967.9 i2. Vervolgens werd de vlak voor de glazen wand 
der termostaat staande kwartslamp aangestoken en tijdens de be- 
straling voortdurend de weerstand der glutakonzuuroplossing gekon- 
troleerd. De resultaten waren de volgende: 
0 : 967.9 <2 
na 41' : 967.9 
60' : 967.9 
74' : 969.6 
na 94' : 971.2 22 
141' : 97E2 
160' : 973.6 
197' .• 973.6 
De veranderijig van de weerstand is slechts ± 0.67„ en tegengesteld 
in richting aan wat we hier konden verwachten ; zij moet dus aan 
uiterlike omstandigheden worden toegeschreven. 
De in de inleiding gedane voorspelling, dat het glutakonzunr zich 
tegenover de omleggingsmetoden der cis-transisomere zuren indifferent 
zou gedrageïi, wordt dus door de feiten volkomen bewaarheid. 
c. Enkele reakties van het gJutakonzuur . 
1. Door Biilmann ') is het gedrag van tal van onverzadigde zuren 
tegenover kwikoxyde of kwikacetaat zorgvuldig bestudeerd. Hij kwam 
tot het resultaat, dat van elk paar cis-transisomeren het stabiele 
(trans-)zuur een normaal kwikzout gaf (bv. kaneelzuur, furaaarzuur, 
‘) Ber. 35 , 2571 (1902); 43 , 573 (1910). 
