1547 
zoodat de groeve waarin de sulcus interparietalis uitmondt, niet 
is de aapspleet, doch de siilc. par. occ. lat. {m -|- m'). Een fisura 
simialis komt dus bij dit embryo niet voor. 
Uit deze drie embryo-aaphersenen mag dus besloten worden, dat 
de aapspleet zich ten volle gedurende het foetale leven vormen hm 
(tig. 2), doch ook dat bij andere exemplaren (tig. 3) het geheel 
ontbreken ervan geconstateerd kan worden. Het voorkomen van de 
fissura simialis is dus, wat trouwens reeds bekend was, verre van 
constant. Met het oog op wat de tweede te beantwoorden vraag ons 
leeren zal, is het echter wenschelijk hier nog eens speciaal de aan- 
dacht op te vestigen. 
Uit het feit, dat de aapspleet zich gedurende het foetale leven 
geheel ontwikkelen kan, mag natuurlijk niet besloten worden, dat 
een vorming er van, na de geboorte, absoluut uitgesloten is. Wanneer 
men echter weet, dat geheel hetzelfde beeld, dat bij deze embryo’s 
gevonden wordt, ook bij volwassen exemplaren wordt aangetroffen 
en wij later zullen zien, dat de aapspleet zich vormt in een periode 
dat het pallium zijn volle ontwikkeling nog lang niet heeft bereikt, 
en dus nog betrekkelijk gemakkelijk te vervormen is, geloof ik wel 
gerechtigd te zijn, tot de slotsom te, komen, dat de vorming van de 
aapspleet zielig onder normale omstandigheden, steeds afspeelt in het 
foetale leven. 
De tweede vraag 
aapspleet ontstaat. 
welke te beantwoorden valt, is die, hoe de 
Uit de door mij verzamelde embryo- 
hersenen blijkt, dat eerst bij een sem- 
nopithecus van 13.5 cm. bij een 
lichaamsgewicht van 64 gr. (fig. 4) 
iets zichtbaar wordt van de groeven 
op het achterhoofd. 
Men ziet dan aan den onderkant, 
bij den beenigen schedelrand, de reeds 
in een vroegere foetale periode ont- 
stane tissura sylvii [S). 
Meer caudaal komt een groeve te 
voorschijn, kenbaar aan een lichte 
inzinking ia), nl. de sulcus temporeJis superior s. parallela. 
Boven dezen laatsten sulcus nu, vindt men de eerste aanduiding 
van een groeve, nl. een half cirkelvormig gleufje (l-\-e), dat nasaal- 
waarts gaat tot iets voorbij het einde van de fissura sylvii en caudaal- 
Fig. 4. 
