1548 
waarts tot voorbij den s. temporalis. Het omgrijpt dezen en gaat 
caudaal zelfs vrij ver naar beneden toe door (???,). 
Fig. 5. Fig. 6. 
Uit vrat men bij fig. 5 en 6 ziet, mag worden afgeleid, dat deze 
half cirkelvormige groeve, welke nog zeer oppervlakkig ligt, de 
voorloopster is van den snlcus interparietalis (/-j-c) verbonden aan 
het laterale gedeelte {m) van den snlcus parieto. occ. lateralis. 
Mediaan van dit laatste gedeelte rn, vindt men, aan de hersen- 
oppervlakte, een inzinking, welke zich later ontwikkelen zal tot de 
mediane helft (ni/) van den s. par. occ. lat. 
Beziet men fig. 5 (lengte embryo 15 cm., gewicht 112 gr.) dan 
blijken de genoemde groeven zich duidelijk van de omgeving te 
hebben afgescheiden. 
De s. interparietalis is nn een diepe krachtige sleuf, wat ook 
gezegd kan worden van het laterale gedeelte (m) van den s. par. 
occ. lat. Het verschil tnssdien fig. 4 en 5 is dus, dat op 4 nog 
slechts het mediane gedeelte {m') van den s. par. occ. lat. zich tot 
een diepe gleuf heeft ontwikkeld, en het overige gedeelte 
nog slechts is aangeduid, terwijl bij 5 het geheel van 
zich tot een diepe groeve heeft gevormd. 
Bovendien blijkt uit deze figuur, dat zich mediaan van m' een 
wal begint te vormen (rechts met een -f- aangegeven) welke m' 
afscheidt van den medianen rand. 
Dringt men de hemis()heeren voorzichtig uit elkander, dan blijkt, 
dat op de mediaan vlakte, in de diepte, onder-achter het spleninm 
corporis callosi, zich een stervormige gleuf bevindt, n.1. de verbinding 
van de fissnra calcarina en een oppervlakkig groefje, den s. par. occ. med. 
Uit fig. 5 blijkt dus, dat de sidci interparietalis en parieto occ. 
lateralis, als een groeve ontstaan, en geheel afgescheiden zijn van 
den sulc. par. occ. medialis. 
