1551 
niets anders blijkt te zijn, dan een diepe inknikking. Verder blijkt, 
dat de m + m' groeve geheel naar de laagte is verplaatst. Terwijl 
men haar in fig. 8 nog zien kon, gedrongen tegen den achterkant 
van de aapspleet, is ze in fig. 9 geheel naar beneden geschoven. 
Fig. 10, afkomstig van een volwassen macacus cynomolgus, geeft 
ons een duidelijk beeld van een geheel gevormde aapspleet. Rechts 
ziet men deze groeve [K) duidelijk van de mediaan op de lateraal 
vlakte o\'ergaan. Links is het operculum weggesneden en ziet men 
tegen de voorvlakte van de aapspleet aan. De incisura par. occ. («;) 
ziet men duidelijk in de aapspleet uitmonden. Ook den sulcus inter- 
parietalis (/ -f- e) ziet men van de parietaalvlakte, overgaan op de 
voorvlakte van de aapspleet. De m m' groeve, het caudale einde 
dus van den s. interparielalis, vindt men terug op den bodem van 
de aapspleet. Dit beeld voor een macacus, komt geheel overeen met 
dat, hetwelk Kohlbrügge (1. c.) ons geeft in fig. 1, plaat V va.n een 
semnopithecus maurus. 
De figuren 4 tot en met 10, geven ons dus een overzicht over 
de wijze waarop de aapspleet zich vormt. 
Wanneer deze verschillende stadia tot een geheel worden gevormd, 
krijgt men het volgende: 
In het embryonale leven van den semnopithecus maurus, vormen 
zich allereerst de hoofdgroeven op de oppervlakte van het pallium. 
Daarna zijn er twee mogelijkheden. Of de lobus occipitalis ont- 
wikkelt zich verder in een gelijk tempo als de lobus parietalis, en 
dan krijgt men geen aapspleet (fig. 3), of de ontwikkeling van het 
occipitale gedeelte gaat in een sneller tempo ^), en dan ontstaat 
loel een aapspleet. 
In dit laatste geval ziet men allereerst (fig. 6), dat de achterlip 
van den sulcus parieto-occ. lat. uit gaat steken boven de \-ooi'lip. 
Neemt de omvang van het occipitale gedeelte nog meer toe, dan 
zal dat voorstuk, noodgedrongen, over het voorgelegen parietaal deel 
heengroeien en dat dus naar beneden drukken. 
De verbindingsbrug tusschen parietaal en occipitaal gedeelte, raakt 
daardoor in het gedrang en wordt iugeknikt (fig. 7). Ontwikkelt zich 
het proces verder, dan zal de verbindingsbrug nog meer in de diepte 
worden geschoven, terwijl de S. par. occ. lat. {ni ~\- m') nog aan de 
oppervlakte ligt. (fig. 8). Neemt het occipitaal gedeelte nog meer in 
omvang toe, dan zal vdt den aard der zaak, ook het voorliggende 
parietale gedeelte naar beneden, dus in de ontstane groeve worden 
gedrukt. In dat geval zal dus ook de m -f groeve en een gedeelte 
De mogelijkheid hiervan wordt reeds door Kohlbrugge verondersteld op blz. 243. 
