1552 
van de lo groeve, n.1. de incisnra, niet meer aan de oppervlakte 
blijven liggen, doch gevonden worden in de voorvlakte van de, zich 
gevormd hebbende, aapspleet (fig. 9). Nu heeft het onderzoek van 
voldragen aaphersenen geleerd, dat de vorming van de aapspleet in 
dit stadium tot stilstand kan komen, en spreekt men dan van een 
oavolhomen aapspleet, daar nog een gedeelte der overgangswinding 
(bij IF' aan de oppervlakte ligt (fig. 1 en 9). Blijft de occipitaal- 
kwab zich echter uitzetten, dan wordt het voorliggende parietaal 
gedeelte nog meer naar beneden gedrongen en verdwijnt de geheele 
arcus par. occ. In dit laatste geval vindt men dus èn de incisnra 
par. occ. èn de sulci interparietalis (/ -|- é) en par. occ. lat. 
in de voorvlakte van de aapspleet (fig. 10 links). Men spreekt dan 
van een volkomen aapspleet (fig. 2 en 10). 
Is de opvatting juist, dat de aapspleet zich vormt door meerderen 
groei van het occipitale gedeelte, dan is de benaming \'an onvolko- 
men of volkomen aaps[)leet natnurlijk irrationeel, daar het verdwijnen 
van de groeven en overgangswindingen in de aapspleet, evenals de 
aapspleet zelf, iets geheel secundairs is, afhankelijk van de toename 
van den lobus occipitalis. Het heeft echter zijn ^•oordeel deze namen 
te blijven gebruiken, wanneer men aan wil geven of een grooter 
dan wel kleiner gedeelte van de eerste overgangswinding naar 
beneden is gedrukt. Men blijve er zich echter van bewust, dat de 
oorzaak van de aapspleet gezocht moet worden in een meerderen 
groei van den lobus occipitalis. 
Ik lierhaal hier dan ook nog eens uitdrukkelijk, dat waar de 
ontwikkeling der lobi parietalis en occipitalis regelmatig plaats heeft, 
van de vorming van een aapspleet geen sprake kan zijn. Daarom 
zal men, wat wel eens gebeurd is, de fissura simialis ook nooit 
mogen vergelijken met de fissura svhdi. Deze laatste ontstaat wel is 
waar secundair, doch liet ontstaan van de insnia is een normaal iets. 
De fissura sidvii is dan ook een constante groeve, terwijl de aap- 
spleet tot de inconstanie moet worden gerekend. 
Uit de verschillende ontwikkelingsstadia blijkt verder duidelijk, 
dat een primaire inzinking als door Kohi.bkuggk \oorop gesteld, 
welke secundair door het omliggende weefsel zou woi'den geoper- 
culiseerd, .onjuist is. Net het omgekeerde moet worden aangenomen, 
en wel operculiseering als primair proces, de a,a])spleet als gevolg 
daarvan, dus secundair ontstaan. 
De derde vraag welke ik mij ter beantwoording gesteld heb, is 
die : waar — op welke plaats, wordt de aapspleet gevormd. 
Deze vraag is van belang omdat verschillende onderzoekers, bij 
