1553 
het beschrijven van de fissura siniialis, de aanwezigheid ervan 
steeds hebben trachten te bewijzen, o. m. door hun ligging ten 
opzichte van andere groeven. Het is dus van veel belang om na te 
gaan of die ligging zoo constant is, dat ze als bewijs mag wor- 
den aangevoerd , of een bepaalde groeve een aapgroeve is, al 
dan niet. 
Wij zullen zien, dat deze opvatting slechts ten deele juist is, en 
reeds tot tal van misvattingen aanleiding heeft gegeven. 
Wanneer ik mij allereerst bepaal tot de semnopitheci, dan weten 
wij, dat het occipitaal-, van het parietaal gedeelte wordt afge- 
scheiden door een dwarsgroeve, den sulcus par. occ. lat, m -f- m', 
(fig. 6 en 7). 
Gaat de iobus occipitalis zich bijzonder krachtig ontwikkelen, en 
tracht deze het voorliggende gedeelte te operculiseeren, dan is het 
begrijpelijk, dat zulks geschiedt in de nabijheid van de m -f- n?/ 
groeve. De hersenoppervlakte heeft daar toch reeds, door dien sulcus, 
een dwarsplooi en er bestaat dus daar ter plaatse een locus minoris 
resistentiae, waardoor deze plek als het ware is voorbeschikt om te 
worden ingeknikt en naar de diepte gedrongen. 
We zullen dus mogen zeggen, dat bij alle semnopitheci en naver- 
wante apen, welke op de achtei vlakte slechts één groote, goed ont- 
wikkelde, dwarsgroeve hebben, (de ni -L groeve), deze plaats 
voorbeschikt is, tot het vormen van de aapspleet. 
Dit wil echter volstrekt niet zeggen, dat onder alle omstandig- 
heden, juist hetzelfde gedeelte van de hersenoppervlakte naar be- 
neden zal moeten worden gedrongen. Integendeel, we zullen dadelijk 
zien, dat belangrijke verschillen bestaan. 
Laat ik als voorbeeld wijzen naar fig. 11. De I -\- e m m' 
groeven zijn geschetst. De voor- en achterlip zijn aangegeven. De 
voorlip behoort tot den lobus parietalis, de achterlip tot den lob. 
1 Voorvlakte aapspleet. 
2 _ . Inknikkingslijn 
fis. simialis. 
Fig. 11. 
100 
Verslagen der Afdeeling Natuurk. Dl. XXIV. A^. 1915/16. 
