1556 
de aapfipleet daar ter plaatse gevormd worden, lang niet altijd het- 
zelfde gedeelte van de schorsoppervlakte naar beneden wordt gedrongen. 
De conseqnetitie hiervan aanvaardend, moet men aannemen, dat 
wanneer bij andere aapsoorten de verhoudingen anders worden, 
ook de aapspleten op andere plaatsen gevormd kunnen worden. 
Moclit mijn opvatting in deze juist zijn, dan zal dit bovenstaande 
uit onderzoekingen van anderen moeten blijken. 
Van Valkenburg ') geeft op, dat bij sommige platjrrhinen (ateles) 
de AS-interparietalis eindigt in een T stuk, vermoedelijk dus de 
groeve en dat dit stuk niet eindigt in, doch vóór de groeve, welke 
door hem en andereji wordt beschouwd als de aapspleet. Deze 
groeve heeft dus het van de semnopitheci, macaci en anderen af- 
wijkende tjpe, dat de sulcus interparietalis, wel aanwezig is, doch 
niet uitmondt in de aapspleet. Van Valkenburg vestigt er bovendien 
nog de aandacht op, dat hoewel die groeve buiten twijfel moet 
worden opgevat als een sulcus simialis, zelfs geen operculiseering 
wordt gevonden. 
Men heeft hier dus te doen met een groeve welke dwars over 
den lobus occipitalis loopt, meestentijds den mediaanrand niet bereikt, 
waarin geen groeven uitmonden, waarbij geen operculiseering wordt 
gevonden, doch die, niettegenstaande dat alles, toch een aapspleet 
zou zijn. 
Dit bewijst dus ten duidelijkste, dat bij ateles welke tot een 
geheel andere familie behoort dan de catarrhini, de aapspleet zich 
ook op een geheel andere wijze voordoet. 
Weer anders doet zich de aapspleet voor bij Njcticebus tardigradus. 
Brodman ^), welke de hersenen van dezen aap beschrijft, vestigt 
er de aandacht op, dat in tegenstelling met anderen, bij een hem 
ten dienste staand exemplaar, een spleet gevonden werd welke niet 
anders dan de aapspleet kon zijn (bl. 327j. 
Bij deze apen ontbrak een sulcus interparietalis en liep de aap- 
spleet als een dwarsgroeve over het achtergedeelte der hersen-opper- 
vlakte. Hier zou ‘ men dus een aapspleet hebben, zonder dat zelfs 
de groeven, welke er bij seramopitheci in uitmonden, op de hersen- 
oppervlakte worden gevonden. 
Ook dit beschreven geval bewijst dus, dat het voorkomen van 
een sulc. simialis geheel onafhankelijk is van het al of niet aan- 
wezig zijn van bepaalde groeven op de hersen-oppervlakte. 
1) Van Valkenburg. Over het voorkomen van een aapspleet bij den mensch. 
Verslag Kon. Acad. v. Wetenschappen 19 Febr. 1913. 
2) Brodman. Beitrage zur histologischen Lokalisation der Groszhirnrinde. V. 
Journ. f. Psych. u. Nenrol. Bd, VI. S. 296. 
