1570 
Noemt men den straal van den bol, waarbuiten /=0 is, ö, dan 
geeft (5) voor r C^ó 
üit dezen vorm blijkt duidelijk, dat de functie ^ over veel grooteren 
afstand merkbaar is, dan ƒ, en dat de wijze waarop g bij het aan- 
groeien van r afueemt, buiten de werkingsspheer niet meer van het 
beloop van ƒ afhangt. 
3. De nu te geven eleptronen-theoretische beschouwingen zijn als 
een uitbreiding op te vatten van de behandeling die Lorentz gegeven 
heeft voor de lichtverstrooiing door een ideaal gas. In de eerste plaats 
blijkt, dat die behandeling in haar geheel op ons geval toegepast zal 
kunnen worden, zoolang het afzonderen van een ruimte met afmetingen 
klein ten opzichte van de golflengte, rondom een bepaald molecuul, 
geoorloofd is (en vooral daarbij het aannemen van de gemiddelde 
dichtheid in de ruimte daarbuiten). Blijkens de bovenstaande bere- 
keningen zal dat het geval zijn indien de grootheid x, en dus ook 
de afstand tot het kritisch punt, niet al te klein is. In de eindfor- 
mnle van Lorentz (verg. (24) pg. 662) komt in den dempingsterm 
een coëfficiënt voor, die gelijk is aan het gemiddelde aantal mole- 
culen dat in de beschouwde kleine ruimte meer aanwezig is, indien 
gegeven is, dat daarbinnen één molecuul ligt. Dat aantal is 1 voor 
een verdeeling volgens het toeval, maar in ons geval is het, zooals 
men gemakkelijk inziet, 'i -|- G. Zoodoende komt men ook langs 
dezen weg tot de bekende formule voor de extinctie, volgens welke 
die grootheid omgekeerd evenredig met dp/dv is. 
Het is dan ook duidelijk, dat men den invloed van het beschouwde 
molecuul op de dichtheid in zijn omgeving, nog in aanmerking zal 
moeten nemen op afstanden die vergelijkbaar zijn met de golflengte. 
Daarvoor zal men de ontwikkelingen in machtreeksen, die telkens 
door Lorentz toegepast worden, niet meer knnnen gebruiken. Om 
zonder dat de berekening mogelijk te maken, voer ik de volgende 
vereenvoudiging in. 
De electronen, die in de moleculen door het invallende licht aan 
het trillen gebracht worden (eenvoudigheidshalve denken we ons één 
electron in elk molecuul) zullen in werkelijkheid een eenigszins 
onregelmatige trilling uitvoeren, met niet voor alle steeds gelijke 
amplitude. Ik zie van die verschillen af bij het berekenen van den 
1) H. A. Lorentz, Over de verstrooiing van het licht door molekulen. Deze 
Verslagen, 18, 650. 
