1599 
m en d van fig. 1. Daar Td= T„i is, zoo moet in fig. 3 de lijn 
dm evenwijdig aan de 7^-as zijn. Hetzelfde geldt voor de lijn ab, 
als a Qw h in fig. 3 dezelfde punten zijn als in lig. 1. In het alge- 
meen wordt nl. elke verzadigingskurve onder eigen dampdruk uit 
fig. 1 in het P,71diagram (tig. 2 en 3) door eene lijn, evenwijdig 
aan de P-as voorgesteld. 
Wij nemen nu eene temperatuur Tx tusschen Tl en T'd— T,„. 
De verzadigingskurve onder eigen dampdruk van ligt bij deze 
temperatuur in tig. 1 tusschen punt L en kiirve dm. Doorloopt 
men deze kurve, uitgaande van een punt op Lb, dan neemt, zooals 
uit tig. 1 blijkt, de druk toe. Dit is in overeenstemming met fig. 3, 
waarin kurve id boven kurve im ligt. Hieruit volgt dat elk punt 
van het veld Ldm uit fig. 1, in tig. 3 binnen het veld idm moet liggen. 
Veld Ldm uit fig. 1 wordt in fig. 3 dus door veld idm voorgesteld. 
Nemen wij nu eene temperatuur Ty hooger dan Td, b. v. 
Ty Ta = Tg = (tig. 1). Op kurve agb neemt de druk, zoowel 
van a als van b uit toe en bereikt in g zijn maximum. In tig. 3 
moet het punt g dus niet alleen boven punt b, maar ook boven 
punt n liggen. Het veld Z.^LG bedekt in fig. 3 dus niet alleen de 
lijn ab, maar ook. nog de lijn ag ■, het breidt zich dus over het 
punt a uit. Uit fig. 1 blijkt dat eene dergelijke uitbreiding optreedt 
voor elke temperatuur T,j hooger dan Td- 
Van kurve mb uitgaande (fig. 3) eindigt het veld Z.^LG dus niet 
dadelijk in kurve da-, het breidt zich nl. eerst over deze kurve da 
uit tot aan eene kurve dg en keert dan naar kurve da terug om 
in deze te eindigen. Wij noemen dg de keerlijn van het Z^LG. 
Men kan zich het veld Z^LG, tusschen de kurvendeelen mb en dg, 
dus voorstellen als te bestaan uit twee bladen, waarvan het eene 
van mb en het andere van da uitgaat en die in de keerlijn dg in 
elkaar overgaan. Tusschen de kurven da en dg bedekken deze 
elkaar. Om deze omkeering van het veld voor te stellen zijn in 
fig. 3 enkele lijnen geteekend, die een punt van da met een punt 
van mb vereenigen en aan de keerlijn raken. 
Het veld Z^LG gaat van id dus naar rechts, van da echter naar 
links uit ; nadat het de keerlijn bereikt heeft, gaat het echter weer 
naar rechts. 
De keerlijn dg uit tig. 3 komt natuurlijk met de lijn dg uit fig. 1 
overeen. In de verhandelingen over evenwichten in ternaire systemen 
zijn verschillende van deze lijnen onder den algemeenen naam van 
JP-kurve uitvoerig besproken. Ik vermeld hier alleen dat zij in d 
aan kurve ia raakt en zich verder, maar dan in metastabielen 
toestand, voortzet. 
