1602 
Ooven Te gaat het van zijne grenskurve eerst naar boven tot aan 
zijne keerlijn evh en daarna naar beneden. Dit is in fig. 4 weer 
voorgesteld door enkele lijnen, die de keerlijn raken. Beneden Tg 
bestaat het veld in stabielen toestand dus slechts nit een enkel blad, 
boven Te echter uit twee. Het eene gaat van de keerlijn uit naar 
beneden en eindigt in de kurven el en ih\ het andere gaat even- 
eens van de keerlijn naar benedeti, maar breidt zich nog beneden 
de kurven ei en ih uit. 
Beschouv/t men het veld Z^LG in zijne geheeie uitgebreidheid, 
dan kan men de keerlijn weer door kurve xyzu uit tig. 5 voor- 
stellen ; men denke zich de kurven ih en ic in fig. 4 binnen deze 
keerlijn en het raakpunt e ergens op tak xy der keerlijn. 
Wij hebben hier nu eene meer ingrijpende deformatie van een 
veld dan in fig. 3. Het veld bedekt hier namelijk zijne grenskurven 
[Z^) en {Z^) reeds in de nabijheid \'an het invariante punt, wat in 
fig. 3 niet het geval is. Ook ziet men dat dit veld in fig. 4 niet 
het geheeie vak tusschen de kurven {Z^) en {Z^) vult, maar slechts 
een gedeelte. Dit is dus anders dan men op het eerste gezicht uit 
fig. 2 zou meenen te mogen afleiden. Ook verschillende andere 
eigenschappen schijnen nu niet meer te gelden. Nemen wij b.v. den 
regel: elk veld dat eene kurve [Fp) bedekt, bevat de phase Fp-, het 
veld Z^LG bedekt hier nl. de kurven {Z^) en {Z^) en toch bevat 
het noch de phase noch Z^. Ook de eigenschap: een veldhoek 
is altijd kleiner dan 180° schijnt hier inet meer te gelden; het veld 
Z^LG breidt zich in fig. 4 nl. over het invariante punt i uit, zoo- 
dat de veldhoek 360° is. 
Al deze tegenstrijdigheden verdwijnen echter, als men op de 
voor waarden 1“ en 2“ let. 
Beschouwt men nl. volgens de eerste voorwaarde alleen di'ukken 
en temperaturen, die slechts weinig van die van het invariante 
punt verschillen, of met andere woorden, neemt men van de kur- 
ven [Z^) en {Z^) alleen deelen in de nabijheid van het punt i, dan 
vult het veld Z^LG wel degelijk het vak tusschen deze kurven 
(ZJ en (ZJ. 
De andere tegenstrijdigheden verdwijnen als men op de tweede 
voorwaarde let; dit blijkt uit het volgende. 
Neemt men uit fig. 4 het blad cevJikqsu weg, zoodat nog alleen 
het blad eviibi overblijft, dan zijn alle legenstrijdigheden verdwenen. 
De veldhoek is dan kleiner dan 180° en het veld Z^LG bedekt 
zijne grenskurven (Z,) en {Z^) niet meer. 
De vloeistoffen van het overblijvende veld evlihi in fig. 4 worden 
in fig. 1 door punten van evhbL voorgesteld, hieruit blijkt nu dat 
