1632 
staande reukstoffen op het punt van ladinggeving te onderzoeken. 
Allereerst onderzochten wij de vaste reukstoffen in ons bereik, 
omdat ik geneigd was het door ons opgemerkte verschijnsel op alge- 
meene gronden met het zoogenaamd odoroscopisch phaenomeen te 
identificeeren. Daarna werd het onderzoek uitgebreid tot vloeibare 
reukstoffen, alles in waterige oplossing. Schijnbaar onoplosbare stof- 
fen werden gedurende een etmaal in een gesloten kolf met water 
in aanraking gelaten, gefiltreerd en het filtraat onder een overdruk 
van 2 atmospheren tot een (onbestendigen) nevel vei'Stoven ^). 
Ladingwekkend bleken te zijn : acetaldehyde, aceton, aether, aethyl- 
alcohol, aethylbisultide, aethylbromide, aethylbutyraat, aethylmelon- 
zuui', allylsulfide, ammoniak, amylacetaat, amylalkohol, amylbutyraat, 
anethol, aniline, anthranilzure methylester, anysaldehyde, apiol, 
azijnzuur, benzaldehyde, borneol, broom, bromoform, isobutylalcohol, 
car\'on, chinoline, chloroform, cinnamylaldehyde, citral, citronellol, 
cumol, decylaldehyde, duodecylaldehyde, eucalyptol, eugenol, formal- 
dehyde, guajacol, heliotropine, ionon, iron, jodium, linaloöl, menthol 
mercaptaan, methylbutyraat, methylsalicylaat, mierenzuur, myrtol, 
naphtaline, nonylaldehyde, paraldehyde, petroleumaether, propyl- 
amine, pulegon, pyridine, safrol, scatol, styron, ihymol, trimethyl- 
amine, undecylaldehyde, valeriaanzuur, vanilline, xylol. 
Tot dusverre kwam ons, wat de echte reukstoffen betreft, geen 
enkele uitzondering onder oogen. 
b Het odoroscopisch verschijnsel is ontdekt door Venturi, ontving zijn naam 
en werd opnieuw behandeld door Prévost. Uitvoerig onderzocht door Liégeors 
(Arch. de physiologie 1868 t. 1 p. 35). Het werd door Van der Mensbrugghe 
(mém. couronnées par l’acad. royale de Belgique t. 34. 1870) met de verlaging 
der oppervlaktespanning in verband gebracht. Marcelin (Ann. de physiques t. IX 
1914, p. 14) vond dat bedekking de verdamping en daarmee de beweging doet 
ophouden. Een geschikte vorm ter verkrijging van een geheel schoone, vetvrije 
wateroppervlakte is door Röntgen aangegeven. Over de theorie zie Lord Rayleigh 
Sc. papers. Vol. 3, p. 347 en 383. 
2) Het ladingverschijnsel vormt een zeer gevoelig reagens om vast te stellen 
of van eenige riekende stof iets oplost of niet; bet wedijvert in dit opzicht met 
den reukzin. Dat dus de grootste zorg voor de reiniging van het vaatwerk nood- 
zakelijk is en steeds controleproeven met zuiver water moeten worden tusschen- 
geschoven, spreekt van zelf. De hoeveelheid electriciteit, die door den nevel aan 
den electroscoop wordt overgedragen, is verbazend groot, veel aanzienlijker dan 
de waterval-electriciteit, waarop ik van bevriende zijde als een verwant verschijnsel 
werd opmerkzaam gemaakt. Men vindt een uitvoerige behandeling der electriciteits- 
ontwikkeling door verandering van vloeibare oppervlakten in gassen bij A. Becker, 
•’ahrb d. Radioactiv. u. Electron. Bd II, p. 42, 1912 
®) Over een 2e groep van organische, ladinggevende stoffen, die geen reuk- 
stoffen zijn, zal een volgende mededeeling verslag doen. 
