1678 
deze kamer refractair tot ver in de pauze. Na de halveering was de 
karaerspier dan reeds gedurende de diastole weer prikkelbaar. Dit 
feit is alleen te verklaren als we 2 componenten van het refractaire 
stadium na de vergiftiging aannemen nl. 
1. Het periodische refractair etadiuni d. i. dat deel, dat gedurende 
een bepaalde liartperiode door de contractie van de kamerspier in 
deze liartperiode wordt bijgedragen. 
2. Het residu refractair stadium; deze 2'^- component ontstaat, 
doordat bij het begin van elke systole de hartspier niet geheel ge- 
restaureerd is. 
Hoe verder de vergiftiging voortschrijdt, hoe meer deze 2^^® com- 
ponent toeneemt, totdat de halveering van het kamerrbjdhme is 
voltrokken. Deze laatste komt tot stand zoodra; 
de duur van het refractaire stadium 
^ ; : : — ; grooter is dan 1. 
de duur van een sinusperiode 
Ik noemde dit den relatieven duur van het refractaire stadium. 
Zoodra de relatieve duur van het refractaire stadium ongeveer 1 
is, kan ik het rhjthme van de kamer door een extraprikkel naar 
willekeur wijzigen. Elke rhjthmewisseling, die spontaan kan optre- 
den is ook te bereiken door middel van een extraprikkel. 
Als voorbeeld uit mijn curvemateriaal moge het volgende expe- 
riment dienen : 
Den Aug. 1915 (curveblad 60) suspendeerde ik op de 
reeds beschreven wijze een kikkerhart. Eerst schreef ik een 100-tal 
systolen op van het onvergiftigde hart. Door extraprikkeling van de 
punt werd deze goed prikkelbaar gevonden gedurende de geheele 
diastole. Daarna injicieerde ik 5 druppels Vf veratrineoplossing 
onder de dijhuid. Allengs neemt de prikkelbaarheid gedurende de 
diastole af, zoodat ik ten slotte bij gelijke prikkelsterkte als vóór 
de injectie, alleen gedurende de pauzen extrasystolen kan verkrijgen, 
die veel kleiner zijn dan de systolen van het normale rhythme. 
De frequentie der systolen neemt iets af. Ongeveer 7^ ^^ur na de 
injectie treedt halveering van het kamerrhythme op. Nadat het hart 
eenige systolen in dit gehalveerde rhythme heeft uitgevoerd, dien ik 
een openingsinductieslag toe op het eind der diastole. Het normale, 
tweemaal zoo snelle rhythme wordt daardoor hersteld (zie fig. 1). ') 
Dit is als volgt te verklaren. 
Terwijl de kamer in het gehalveerde rhythme pulseert, zijn de 
f) Alle figuren zijn verkleind. De figuren 1 tot en met 6, die bij hetzelfde hart 
behooren zijn niet in gelijke mate verkleind. De afstand tusschen het prikkelsignaal 
en tijdsignaal, die in de oorspronkelijke curverijen gelijk is, is in deze figuren 
ongelijk. De verschillende graad der verkleining is hieraan te zien en te beoordeelen. 
