1680 
normale rhythme gedurende 16 systolen bestaan en ging daarna over 
in bigeminus- afgewisseld door trigeminus-groepen. Deze bigeminie 
gaat over in het gehalveerde rhythme. Door een inductieslag op 
het eind der diastole zet ik dit gehalveerde rhythme over in bige- 
minie. Als deze bigeminie ongeveer 2 minuten bestaan heeft, geef 
ik een extraprikkel aan de hartpunt even voor het einde van de 
diastole van de eerste groote curve van een bigeminusgroep (fig. 2).0 
Fig. 2. 
De extrasystole, die dan ontstaat, is wat kleiner dan een 2 '^e systole 
der bigeminusgi’oepen en de pauze erna is wat grooter dan de 
pauzen tnsschen de bigeminusgroepen. Daardoor is de eerstvolgende 
systole wat vergroot, zoodat nu het gehalveerde rhytme ontstaat. 
Nu is de totale refractaire periode van elke systole van te langen 
duur, dan dat erna met het interval uit het normale rhythme nog 
een systole kan volgen, zooals dit het geval is bij de bigeminus- 
groepen. Giedurende dit gehalveerde rhythme is dus de totale re- 
fractaire periode van langeren duur dan gedurende elke eerste 
systole der bigeminusgroepen. Op het einde van de diastole der 
4'^® curve in dit gehalveerde rhytme bewerk ik een extrasystole 
Fig. 3. 
door een extraprikkel (zie fig. 3 bij O). Op deze extrasystole volgt 
nog een normale systole, maar de dan volgende impuls van den 
boezem, de kamer bereikend, wordt hierdoor niet beantwoord. 
De daaropvolgende impuls geeft wel weer aanleiding tot een 
kamersystole, doch deze is iets kleiner en korter van duur dan de 
voorafgaande systolen uit het gehalveerde rhythme. De volgende 
boezemcurve zakt iets dieper van den top van de eerste systolen der 
1) In de figuren 2. 4, 7 en 8 is de signaaluitslag, die de prikkel aangeeft, 
wat klein. Door het bijteekenen van een pijltje (^) heb ik daar het oogenblik, 
waarop de prikkel werd toegediend, nader aangegeven. 
