1684 
4. Bigeminie in het normale rhythme (Fig. 4 en 6). 
Wij kunnen dus naar willekeur bij een hart, waarvan de kamer 
in het gehalveerde rhythme klopt, dit rhythme in het normale 2 
maal zoo snelle rhythme of in bigeminusgroepen doen pulseeren. 
We hebben daarvoor de grootte der systolen te regelen, door op 
bepaalde tijdsmomenten der hartperiode in te grijpen met den prikke- 
vlaar. Deze grootte hangt af van den duur der voorafgaande pauze. 
Krijgen we dus op een bepaald punt der diastole gedurende het 
gehalveerde rhythme een extra prikkel aan wendend, daarna het 
normale rhythme, dan kunnen we kamerbigeminie verkrijgen door 
den extraprikkel iets later aan te wenden. 
Met deze zienswijze stemmen geheel overeen de experimenten, 
waarin ik kamerbigeminus overzette in ’t normale rhythme door 
een extraprikkel in de diastole van de eerste ciii-ve eener groep, 
die dus een extra-systole oplevert, nog voordat de 2^^® curve zou 
zijn begonnen. 
Het verschil in grootte der karnersystolen uit het gehalveerde en 
het normale rhythme is zeer groot. Hiertusschen staat de grootte 
van de eerste systole der bigeminusgroepen. Deze is ook steeds 
kleiner dan de karnersystolen van het laatste gehalveerde rhythme. 
Dit blijkt wel uit Fig. 2 en 3. Deze verkleining is ook duidelijk 
in Fig. 7. 
Fig. 7. 
Hier diende ik aan een kikkerhart, dat na de vergiftiging in het 
gehalveerde rhythme pulseerde op het einde der diastole een extra 
prikkel toe (bij f) met als gevolg een extrasystole. De eerstvolgende 
systole en verder de eerste systolen der bigeminusgroepen zijn dan 
duidelijk verkleind. Na 2 minuten gaat deze bigeminus spontaan 
over tot het gehalveerde rhythme. Als ik nu iets eerder in de diastole 
een extrasytole bewerkstellig (zie Fig. 8 bij f) 
Fig. 8. 
