1687 
een bigeminusgroep. Maar nu is de systole, die na de extrasystole 
volgt breeder dan de tweede systole van een groep en heeft dus 
een grooter periodisch refractair stadium. Men zou hierna dus 
niet weer een systole verwachten met een kort interval. En toch 
gebeurt dit, ja zelfs wordt het normale rhythme prompt hersteld. 
De oorzaak hiervan moeten we hier zoeken in veranderingen van 
het a — V interval. Een kleine uitmeting leert ons nl. dat het a — v 
interval van de systole, die op de extrasystole volgt belangrijk is 
verkort en wel ongeveer 72 sec. Tegen deze verkorting van het 
a—v interval weegt in geenen deele de geringe verlenging in duur 
'der kamersystole op, zoodat de boezemsystole, die op deze kamer- 
systole volgt gemakkelijk door een nieuwe kamersystole kan worden 
gevolgd. 
Bij 2 van tig. 11 ontstaat na den inductieslag een extrapauze zon- 
der kamerextrasystole, waarna weer de karnerbigeminie te voor- 
schijn komt. 
3. Extraprikheling van den boezem. (Fig. 12). 
Van deze reeks volge hier een figuur, waarin ik een kikker- 
Fig. 12. 
hart (curveblad 99) in het gehalveerde rhythme pulseerend terug- 
voerde tot het normale 2 maal zoo snelle en dit weer tot het ge- 
halveerde. Na het voorafgaande is de verklaring hiervan duidelijk. 
Een korte opmerking over het a — v interval moge hier nog volgen. 
In mijn 3de mededeeling over het hartrhythme (6) heb ik reeds 
experimenteel aangetoond, dat het a—v interval uit 2 deelen bestaat id.: 
E geleidingstijd langs de verbindingssy sternen, 
2. periode van latente prikkeling van de kamer. 
109 
Verslagen der Afdeeling Matuurk. Dl. XXIV. A^. 1915/16. 
