1691 
voor de warmteseleiding. Het blijft nog te onderzoeken, met welk 
ander phenomenologisch verschijnsel (wellicht inwendige wrijving) 
de gevonden naolecnlaire werking overeenkomt. Waarschijnlijk zal 
verder ook aangetoond kunnen worden, dat door de bedoelde termen 
het stelsel langzaam tot den aequipartitie-toestand zal naderen. 
2. In tegenstelling met de berekeningen, waarvan hierboven sprake 
was, willen we in deze bijdrage enkele positieve resultaten vermelden, 
die het niet bestaan van een warmte-weerstand, ook al treden afwij- 
kingen van de wet van Hooke op, aantoonen. Daarbij bepalen we 
ons tot het lineaire probleem, zoodat nog onzeker blijft, of onze 
conclusie inderdaad voor drie afmetingen geldig blijft. Daardoor zien 
we ons ten slotte genoodzaakt, toch nog op enkele principieele 
onjuistheden van de berekening van Debue in te gaan, waardoor 
diens uitkomsten o. i. niet alleen slechts qualitatief zijn, maar geheel 
illusoir, zoodat ze niet tegen de genoemde uitbreiding van onze con- 
clusie pleiten. 
ScHRÖDiiSGER heeft naar aanleiding van zijn onderzoekingen omtrent 
het lineaire probleem het oneindig groot zijn van de warmtegeleiding 
in het ideale geval in twijfel getrokken. Daarom zij hier in de 
eerste plaats een eenvoudige afleiding vermeld voor dit geval. 
Laat X de plaats van een punt op de staaf aangeven in den rust- 
toestand, X ^ die na deformatie. Volgens de wet van Hooke zou 
de spanning evenredig met — worden. Als volgende benadering stel- 
èx 
öa 
len we nu deze evenredig met ^ — \- — 
king wordt : 
ai 
bx 
a^ a§ 
a.ï^ ^ a.-» a.i'^ 
De bewegingsvergelij- 
( 1 ) 
wanneer we voor ’t oogenblik onbelangrijke coëfficiënten = 1 nemen. 
Stellen we kortheidshalve de afgeleiden van 
dan is de energie per lengte-eenheid : 
dooi- 
en I voor. 
6 = + 6, = i r 4- • 
Per tijdseenheid verricht de spanning van de staaf in het punt x 
een arbeid 
1) Ann. de Physik. 42. 1914 p. 916. 
