1694 
aan de wet van Hooke voldaan is. Voor de breuk in (5) vindt 
men immers: 
a 
2 ‘p„ 
(8) 
Tegenover de gegeven behandeling willen we nog even de meer 
directe methode stellen, omdat daarbij blijkt, dat het voordeel van 
het verwaarloozen van de termen met « in de bewegingsvergelijking 
(4) slechts schijnbaar is. 
Voor de oorspronkelijk homogene staaf is de bewegingsvergelij- 
king, met in aanmerking nemen van (7) en van de deformeerende 
kraciiten P: 
pp- 
(9) 
Daarin splitsen we de uitwijking § in drie stukken § = £„-[- $,-[-§2 
waarin 'p de statische uitwijking tengevolge van de krachten F is, 
'p de gegeven primaire loopende golf, §2 de secundaire golf tenge- 
volge van de door P veroorzaakte afwijkingen Dan is te 
bepalen uit 
dx^ 
P 
Dit in aanmerking nemende, moet p, die onafhankelijk van P en §(, 
zijn moet, voldoen aan 
(>0 
+ «-Ê'o 
dx dx^ 
'Hierin is de laatste term te verwaarloozen, aangezien hij even- 
redig met het quadraat van de amplitude van wordt, en deze 
zeer klein ondersteld kan worden. Voor $2 vindt men nu vervolgens 
^ t!!? - „F 'lüi i ^ 
“ öi® “ Öa’® “ vö.'c ö.*® dx dx^J 
( 10 ) 
Uit deze vergelijking blijkt onmiddellijk dat de amplitude van de 
secundaire golf § 2 » die evenredig met de verstoringen en met de 
amplitude van zijn moet, ook evenredig met « is, en dat die 
golf dus niet optreedt als de wet van Hooke geldt. In dat geval 
gaf de vorige methode toch nog de onbelangrijke oplossing (6). Deze 
komt hier in ’t geheel niet te voorschijn, doordat hier een andere 
a;-coördinaat gebruikt is. De bij de vorige behandeling gebruikte x 
is blijkbaar gelijk aan wat bier door a; -|- Sg voorgesteld wordt. De 
vergelijking (10) is overigens wat gedaante betreft gelijk aan de 
vergelijking, waaruit bij de andere methode de secundaire golf ge- 
