1697 
overal nul. Golven in verschillende richting hopen dus zonder energie- 
uitioisseling over elkaar heen. 
Uit het gevondene volgt dadelijk, dat het lineaire lichaam geen 
temperatuur-verval zal vertoonen, ook al gaat er een warmtestroom 
doorheen. Ontbindt men namelijk de warmte-beweging in een groot 
aantal loopende golven, dan zal het aanvs^ezig zijn van een warmte- 
stroom beteekenen, dat de golven in één richting gemiddeld een 
iets grooter energie hebben dan die in de tegengestelde richting. 
De gemiddelde energie van elk van beide golfbewegingen zal echter 
voor alle punten van de staaf dezelfde zijn, Ue samenwerking van 
de in gelijke richting loopende golven verandert daaraan niets, want 
de ontstaande combinatiegolven loopen in dezelfde richting. We 
kunnen daarbij ook van de samenwerking van een golf met zich 
zelf spreken. Ook dat geeft een combinatiegolf in dezelfde richting. 
Dat is de uitwerking van de termen, die we eerst telkens verwaar- 
loosd hebben. Er is dus in H geheel geen energie-verval op onze 
staaf, on dus m. a. w. geen warmte-weerstand. 
5. Over de uitbreiding van het in punt 3 en 4 behandelde tot 
het drie-dimensionale probleem en de verdere toepassing op een 
werkelijk lichaam moeten we voorloopig met enkele opmerkingen 
volstaan. Beschouwen we eerst de werking van statische afwijkingen, 
zooals in 3. De daar gegeven eerste methode is reeds geheel op 
dezelfde wijze door Debije op een lichaam toegepast, alleen echter 
voor longitudinale golven. Die methode heeft het nadeel, dat men 
niet onmiddeliijk aan de uitkomst zien kan hoe deze afhangt van 
het al of niet gelden van de wet van Hooke, en dat verder termen 
zooals (6) optreden, die bij andere coördinaten-keus zouden ver- 
dwijnen. Het verband tusschen de verandering van q en van de 
kompressibiliteit drukt Debije door een coëfficiënt « uit. Door een 
beschouwing analoog aan de hierboven gegevene (na vergel. ( 7 )) 
maakt men uit, welke bij geldigheid van de wet van Hooke de waarde 
van dat getal a zijn zal. De verstrooide energie vindt Debije evenredig 
met 3«^ + 1, en deze wordt dus voor geen waarde van « nul. Of 
deze uitkomst juist is zou het best uit te maken zijn door toepassing 
op dit vraagstuk van de tweede methode van punt 3. De bewegings- 
vergelijkingen worden echter alreeds zeer gecompliceerd. Men ver- 
gelijke daarvoor de resultaten die Finger daarvoor verkregen heeft.') 
In elk geval krijgt men daarin ook reeds niet-lineaire termen als 
h J. Finger, Wiener Sitzungsberichte, 103 , 163 (1894). Ver gel. ook P. Duhem, 
Recherches sur l’Elasticité. Paris 1906, 
