1703 
kleuren patroon eigenlijk alleen te hulp geroepen heeft ter bepaling 
van den graad van verwantschap binnen de grenzen der orde, 
tusschen verwante soorten of verwante geslachten. 
En al treft ons hier en daar wel eens een vermoeden of een vage 
uitspraak, toch is er in de literatuur al heel weinig te vinden over 
de hulp, die de kleurenteekeningen zouden kunnen bewijzen bij het 
nagaan van de phylogenetische verhouding der verschillende insecten- 
orden onderling. 
Prof. DE Meyere ^), de bekende dipteroloog, besprak in de zomer- 
vergadering der Ned. Entom. Vereeniging in 1915 de teekeningen 
van Dipteren-, Neuropteren- en Lepidopterenvlengels, die hij in zekeren 
zin met elkaar vergeleek, door enkele motieven aan te geven, welke 
gemeenschappelijk bij die verschillende orden kunnen voorkomen ; 
tevens trachtte hij zich een inzicht te vormen over de evolutie van 
het kleurenpatroon der laatstgenoemde insectengroep, waarbij hij 
echter tot conclusies kwam, die ik in geenen deele kan onder- 
schrijven. r 
Toen ik tengevolge van een studie over de vleugelteekeningen bij 
primitieve families er toe kwam, ook eens de Trichoptera de revue 
te laten passeeren, verraste mij de bijzonder groote overeenkomst 
tusschen de teekening bij enkele vertegenwoordigers dezer orde en 
die, welke ik bij vele Cossiden had aangetroffen. 
Het zij mij vergund, enkele punten van overeenkomst hier kort 
aan te geven. 
1®. De V o o r r a n d t e e k e n i n g ^). Bij verschillende Cossiden, 
maar ook bij andere vlindergroepen, vinden we langs den voorrand 
van den voorvleugel een eigenaardige versiering, welke hierin bestaat, 
dat loodrecht op dien voorrand kleine streepjes voorkomen, die nu 
eens smaller, dan weer breeder zijn, nu eens dichter bij elkaar 
staan, dan weer verder van elkander verwijderd blijven. In lengte- 
richting strekken ze zich uit van den voorrand tot de subcosta of 
over deze heen tot den radius. Waar ze de subcosta of ook nog 
takken van den radius overschrijden, is dikwijls toch duidelijk 
waarneembaar, dat zulk een verlengd streepje uit evenveel compo- 
nenten is samengesteld, als het aantal adervakken bedraagt, dat het 
1) J. G. H. De Meyere. Verslag van de Zeventigste Zomervergadering der 
Ned. Entom. Vereeniging, 1915. 
2) Om verwarring te voorkomen, zij hier opgemerkt, dat ik bij den voor- 
zoowel als bij den achtervleugel van voor-, buiten- en achterrand spreek, en dat 
ik met buitenrand bedoel, wat bv. J. Th. Oudemans in zijn werk: „De Neder- 
landsche Insecten (zie fig. 46 op bladz. 54) met den naam van achterrand bestem 
pelt, terwijl ik zijn „binnenrand” liever „achterrand” noem. 
110 
Verslagen der Afdeeling Natuurk. Dl. XXIV. A''. 1915/16 
