1706 
traansche Phassus niger v. Eecke, bij Dalaca assa, Zelotypia stacyi. 
2". De overige patronen zijn dikwijls geniakkelijk en ongedwon- 
gen nit dit motief af te leiden ; zoo kan het zandloopermotief, 
dat VAN Bemmelen bij zeer veel Hepialiden waarnam (bijv. bij 
Ckaragia. mirahilis 2), en in verbinding en beurtelingsche afwisseling 
met het ovale-vlekken-motief als de teekening van het grondplan 
der verschillende genera aanduidde, door een zeer geringe wijziging 
van de d warssi reepjes verklaard worden. 
Zoo blijken ook allerlei rechte, gebroken of gegolfde dwarslijnen 
nit componenten te bestaan, die niets anders zijn dan ongewijzigde 
of slechts weinig vervormde internervale d warsstreepjes. Hetzelfde 
geldt van de metaalglanzende, donkere vlekken of stippels, die in 
mediane rijen de tusschenadercellen van Zeuzera pyrina opvullen, 
zooals allerlei overgangen bij de vergelijking van verschillende indi- 
viduen dezer soort ons kunnen leeren. 
Zelfs de schijnbaar zeer ver van ’t primitieve patroon afstaande oog- 
vlek op de achtervleugels van oce//aita, of de lusvormige en 
overlangsche streepjes op de voorvleugels van Dicranura, vinula zijn 
door allerlei bestaande tusschenvormen met de bovengenoemde, oor- 
spronkelijke teekening verbonden. 
En zoo zon ik meer voorbeelden kunnen aanhalen, die ik echter, 
om deze voorloopige mededeeling niet te lang te maken, liever 
bewaren wil voor de reeds vermelde, uitvoeriger studie, waarin 
beter op allerlei bijzonderheden kan ingegaan worden. 
3“. Het streepjesmotief duikt overal in de orde weer op en wel 
bij de meest uiteenloopende vlindergroepen. Ieder, die een vlinder- 
verzameling met vertegenwoordigers der verschillende families slechts 
doorkijkt, zal het opvallen, hoe taai bijv. de voorrandteekening bij 
de evolutie der vormen zich gehandhaafd heeft. Zelfs als het overige 
deel van het vleugelvlak sterk is gewijzigd, zooals bij vele onzer 
Vanessa’s het geval is, kan toch de voorrand met verrassende dui- 
delijkheid de alleroorspronkelijkste versiering vertonnen. 
4“. Het komt voor op de vleugels (de zgn. ,,vleugelscheeden”) 
van sommige poppen, b.v. bij Papilio podalirius, dus op vleugels, 
die een phylogenetisch ouder stadium vertegenwoordigen dan die 
der imago, zooals Poulton aantoonde voor vlinders, die hun 
vleugels geheel of zoo goed als geheel verloren hebben, terwijl bij 
hun poppen nog aanzienlijke resten van vleugels te vinden zijn, 
h E. B. Poulton, The external Morphology of the Lepidopterous Pupa: its 
Relation to that of the other Stages and to the Origin and History of Metamor- 
phosis. Parts IV — V. Transactions of the Linnean Society of London, 1891. 
