1708 
zijn, maar daar zij nog geen schubben hadden, moeten ze de teeke- 
ning gedragen hebben in het nog niet vervormde harenkleed, waar- 
schijnlijk ook op het vleugelvlies, dus op dezelfde plaatsen, waar 
Avij ze nu nog vinden bij de Trichoptera. 
Wanneer we bij de bepaling der phjlogenetische verwantschap 
nergens anders mee te maken hadden dan met het kleui-enpatroon, 
dan zou niets ons behoeven te weerhouden, de vlinders als ver- 
vormde schietmotten te beschouwen. 
Dit is echter niet het geval ; bij de vaststelling der verwantschap 
dienen zooveel eigenschappen als mogelijk is, in het oog gevat te 
worden. Zoo vindt Handlirsch het onwaarschijnlijk, dat de vlin- 
ders uit de Trichoptera voortgekomen zouden zijn, daar hij zich niet 
goed kan voorstellen, ' hoe een insectengroep met polypode, het land 
bewonende larven zijn ontstaan zou kunnen danken aan een groep 
met hexapode larven, die alle in het AA^ater leven. Hij is meer de 
meening toegedaan, dat Ave den stamvorm in de Panorpaten moeten 
zoeken, wier larven rupsachtig zijn en zich eigenlijk alleen van die 
der vlinders onderscheiden door de versmelting van twee praeanale 
segmenten. 
Hoe het ook zij, men beschoinvt in elk geval de Panorpaten als 
een orde, die met de beide genoemde zeer nainv \'erwant is. En 
wanneer we nu ook deze derde groep eens doormonsteren, dan 
vinden we daar o.a. het geslacht Bittacus, dat eveneens op zijn 
vleugels internervale kleurstreepjes draagt, maar bovendien in elk 
kleurstreepje een d warsader vertoont, of anders gezegd, Avaar, ver- 
geleken met de beide andere orden, nog een betrekkelijk groot aantal 
dwarsaders aariAvezig zijn, die alle een rookkleurigen zoom hebben. 
Gesteld nu, dat deze dwarsaders verdwenen, en dat de rookkleu- 
rige zoomen bleven bestaan, dan zouden Ave dus van afstand tot 
afstand tusschen de overlangsche aders d warsstreepjes zien optreden, 
en was er een patroon ontstaan, dat zeer veel overeenkomst ver- 
toonde met het door ons aangenomen primitieve van vlinders en 
Trichoptera. 
En nu zien Ave, dat dit werkelijk gebeurt bij de Panorpaten ; 
we vinden soms de dwarsaders tot op een minieme rest gereduceerd, 
terwijl de kleurstreepjes in volle helderheid bewaard gebleven zijn. 
Op een enkele plaats in den vleugel van een Bittacus zag ik de 
ader aan den eenen kant totaal verdwenen, terwijl die bij hetzelfde 
exemplaar aan den anderen kant nog aanAvezig was. 
We vinden dus bij de drie besproken orden de stadia terug, die 
1) Handlirsch, A., Die fossileii Insekten und die Phylogenie der rezenten Formen. 
Leipzig, 1908. 
I 
