J709 
het primitieve vleugel patroon der vlinders waarschijnlijk doorloopen 
zal hebben, en die we aldus kunnen formuleeren : 
1“. de vliezige vleugels hebben verscheidene dwarsaders, die 
tusschen rookkleurige zoomen liggen ; 
2°. de dwarsaders gaan verdwijnen, de zoomen blijven bestaan 
en worden tot dwarse kleurstrepen ; op de vleugelvliezen hebben 
de haren een overeenkomstige teekening; 
3“. de haren gaan zich vervormen tot schubben; deze behouden 
hun internervale teekening, terwijl het vleugelvlies, dat door de 
breedte der schubben geheel van het licht afgesloten is, ze verliest. 
Indien dit de werkelijke ontwikkelingsgang geweest is, dan moeten 
we dus de versiering van den voorrand eveneens toeschrijven aan 
een grooter of kleiner aantal dwarsaders; nu vertoonen wel de 
meeste vertegenwoordigers der Panorpaten slechts een gering aantal, 
maar onder hen is toch ook nog wel een geslacht te vinden, waar 
ze in grooter getale optreden, bijv. Alerope. (zie Handlirsch, plaat 
V, fig. 18). 
Bovendien is het aan ieder entomoloog bekend, dat er zeer veel 
insecten bestaan, vooral bij de primitievere, recente groepen, maar 
ook bij de Carboon-insecten (zie Handlirsch, plaat VIII — XXXIV), 
die een statige reeks van dwarsaders langs den voorrand bezitten, 
zoodat deze noodzakelijke gevolgtrekking nog grooteren steun aan 
onze opvatting verleent. 
Nog een ander punt dient besproken te worden. 
Waar we een nauw verband hebben aangenomen tusschen de 
oerteekening op de vlinder- en schietmottenvleugels en het ader- 
stelsel hunner voorouders, of liever nog de kleurzoornen, die de 
aders van deze vergezellen, rijst de vraag op: Kan soms het net- 
werk, dat we bij beide orden (ook bij enkele Dipiera) aantreffen, 
en dat vooral bij Cossiden sterk ontwikkeld is, niet wijzen op een 
vroeger reticulair aderverloop, zooals we dat nog bij vele Neuroptera 
en andere lagere orden vinden ? , 
Deze teekeningen zouden dan eveneens primitief zijn, nog oor- 
spronkelijker dan die van de dwarsstreepjes, en een verwijzing 
naar een nog verder terug liggenden oervorm. Dat op denzelfden 
vleugel motieven voorkomen, die in ouderdom verschillen, is op 
zichzelf volstrekt niet onbestaanbaar. Onze Vanessa's en heel veel 
andere vlinders geven daarvan sprekende voorbeelden. 
Toch voel ik me geneigd, de netsgewijze teekening als afgeleid 
te beschouwen en wel om de volgende redenen ; 
r. omdat zij wel bij de Cossiden, maar niet bij de andere oor- 
spronkelijke families voorkomt; 
