7112 
mijner kennisse kwam, en zijn in vele gevallen met de daarin ver- 
melde waarnemingen in strijd, terwijl zij bovendien in ’t bijzonder 
betrekking hebben op de vroegste levenstijdperken (Instar) der rupsen. 
Het homologiseeren der setae moet m.i. berusten op hun plaatsing 
ten opzichte van elkaar en van de andere organen, die op het uit- 
wendig oppervlak der rupsen zichtbaar zijn. Het stigma is wel een 
der voornaamste dezer organen, doch de plaats hiervan is niet 
constant. Op den prothorax ligt het gewoonlijk aan den caudalen 
rand van het segment, op het abdomen juist bij de orale grens. 
Er moet dus een verschuiving van het stigma hebben plaats ge- 
vonden. In het midden latend, welke positie de primitieve is, meen 
ik wel als vaststaand te kunnen aannemen, dat bij een dergelijke 
verschuiving, de in de nabijheid geplaatste setae betrokken zullen 
zijn. 
Fracker schijnt, volgens fig. 1 ({h en x) aan te nemen, dat het 
stigma als het ware onder een seta door zou kunnen duiken, zonder 
in de positie der setae ook maar de minste verandering te weeg te 
brengen. Ik kan mij met een dergelijke opvatting niet vereenigeii, 
en meen, dat een vóór het stigma gelegen seta steeds prostigmaal 
zal blijven. Om deze reden geef ik de voorkeur aan een stelsel niet 
van cijfers of letters maar van namen, door welke tevens de plaatsing 
der setae wordt uitgedrukt. Hierbij kan ik mij tegelijk aansluiten 
aan de nomenclatuur van Weismann, W. Muller en J. F. v. Bemmelen. 
Behalve dat ook in dit geval de regelen der prioriteit geëerbiedigd 
moeten worden, acht ik om der wille van de duidelijkheid deze 
naamgeving verkieslijker, dan de aanduiding met cijfers of letters. 
Tijdens mijn onderzoek bleek mij, dat er een zeer vergaande over- 
eenstemming bestaat tusschen de rangschikking der setae, (haren), 
tubercula (verhoogingen die meestal één of meer setae dragen), ver- 
rucae (wratten, die vele setae dragen), scoli (dorens, die ver uit- 
steken) en ingmentvïekken. Ik meen deze alle dus als homologa van 
elkaar te kunnen beschouwen. Een homogene verspreiding der setae 
is, evenals het ontbreken ervan, als secundair te beschouwen. 
Men kan verschillende typen van patroon onderscheiden, die echter 
van elkaar af te leiden zijn. 
Type I. ’t Meest voorkomend, nl. op de abdominaalsegmenten 
van bijna alle rupsen in den eersten instar en bij vele gedurende 
het geheele leven. Ook op den prothorax dezer rupsen komt een 
patroon voor, dat in hoofdtrekken geheel met het abdominale over- 
eenstemt. De met een * gemerkte setae worden meestal alleen op 
den prothorax aangetroffen. Indien zij op het abdomen aanwezig 
zijn, geef ik het bij de beschrijving op. Zij zijn dus niet bedoeld, als 
