17J5 
digst echter is, dat juist op de plaats, waar men deze seta zou ver- 
moeden, bij de poppen en imagines der Pieriden een pigmentvlek 
optreedt, zelfs in die gevallen, waar de setae bij den laatsten rupsen- 
instar zeer onregelmatig verspreid waren over het segment en niet 
omgeven door een groote pigment-ophooping (zie p. 1723). Op grond 
van deze overwegingen, meen ik bij mijn beschouwingen de seta 
dorsolateralis als primitief te mogen opvatten. 
De resultaten van mijn werk kon ik aanvullen met de uitkom- 
sten door de op p. 1710 genoemde schrijvers verkregen. Hoewel zij 
er soms schijnbaar mee in strijd zijn, leveren zij m. i. juist een 
bevestiging mijner conclusies. 
Bij het volgende overzicht van de typen, die bij verschillende 
families voorkomen, heb ik de families besproken in de volgorde 
van het handboek van Sharp. 
Van de Ehopalocera onderzocht ik uit de familie der N ymphaliden 
Vanessa urticae, L. Wilh. Muller geeft bij deze familie een primaire 
teekening op, uit enkelvoudige setae bestaande bij instar I, later 
vervangen door dorens, die er niet mee overeenkomen. De door 
mij onderzochte species bezit dadelijk scoli, en wel m. i. de volgende 
(op het abdomen) : scolns dorsalis, suprastigmalis, infrastigmalis en, 
als enkele setae, s. subdorsalis en s. poststigmalis. Waar een zoo 
groote overeenstemming bestaat met het primitieve patroon, lag het 
voor de hand om aan een homologie te denken. W. Muller toonde 
echter aan, dat bij vele Zuid-Amerikaansche vormen de scoli ont- 
staan uit secundaire, tusschen de primaire gelegen setae. De over- 
eenkomst is hier dus toevallig. In overeenstemming met Müller 
kan echter de oude nomenclatuur (p. 246) behouden blijven. 
De primaire setae ontbreken bij de door mij onderzochte species 
bijna geheel. 
Of het patroon van de pop tot de primaire of tot de secundaire 
teekening terug te brengen is, kan ik nog niet met zekerheid uit- 
maken. In verband met de popteekeningen der andere Rhopalocera 
schijnt mij een terugkeer tot de teekening van instar 1 zeer waar- 
schijnlijk. De scoli worden met iedere vervelling ingewikkelder van 
vorm, zooals Müller reeds aan toonde. Op de pop van Vanessa io 
(teekening van J. F. v. Bemmelen, 1912) staat een kleine doren op de 
plaats van scolus dorsalis, en er zijn pigmentvlekken overeenkomend 
met SC. dorsolateralis, suprastigmalis, infrastigmalis, basalis en pedalis. 
Het verdient opgemerkt te worden, dat de sc. dorsolateralis bij de 
rups niet op het abdomen is ontwikkeld.. 
De Pieriden vertonnen in hun eersten instar het primitieve patroon 
zeer fraai. Secundair treden er groote wijzigingen in op, door de 
