1717 
Van de Heterocera onderzocht ik o.a. de volgende families : 
Saturniidne (fig. 3). Reeds in Instar I vertoont Saturnia pavonia 
Linn. een teekening volgens tjpe Ia (p. 1713), welke later niet ver- 
andert. De eerst aanwezige verrucae groeien later uit tot scoli. Alleen 
op het prothoracaal segment is een afzonderlijke seta subdorsalis, 
welke m.i. het vermoeden wettigt, dat deze seta op de andere seg- 
menten secundair is verdwenen. 
Bomhycidae. Bij Bombyx rubi is op instar III nog duidelijk een 
rangschikking der verrncae herkenbaar volgens type I, later verdwijnt 
dit patroon geheel, door sterke vermeerdering van het aantal verrucae, 
die dan onregelmatig verspreid zijn. 
Bombyx rubi bezit in instar I uitsluitend een teekening volgens 
type I, waarbij de seta subdorsalis enkelvoudig is. Bij de latere ver- 
vellingen komt een homogene verspreiding der setae dit patroon 
verdringen, dat echter, met eenige moeite, als zoodanig herkenbaar 
blijft tot op den laatsten rupsen-instar, in tegenstelling met de bewe- 
ring van Fracker (pg. 102). 
Sphingidae. Het meest opvallende bij deze familie is, dat hier 
tijdens instar I op ’t abdomen geen seta poststigmalis voorkomt, doch 
wel een s. prostigmalis ; s. dorsolateralis komt echter alleen voorop 
de thoracaalsegmenten. Bij Sphinx ligustri is deze teekening zeer 
duidelijk, bij Smerinthiis tiliae ontbreken enkele setae, terwijl tevens, 
homogeen verspreid, veel kortere setae voorkomen, en bij Sm. populi 
zijn slechts enkele primitieve setae tijdens instar I aanwezig. De 
secundaire setae vertoonen in dit laatste geslacht een zeer merkwaar- 
digen vorm. Ze zijn ± 50 p hoog en splitsen zich aan den top in 
veie takjes, zoodat het geheel den indruk maakt van een omgeslagen 
parapluie. De horen is ontstaan onder de s. dorsalis van het 8® abdo- 
minale segment. Wrismann wijdt bij zijn besprekingen een enkel 
woord aan de setae, en noemt een vorm, die haar geheele leven 
deze organen blijft dragen. Hij beschouwt de setae echter niet als 
teekening, en schenkt er dus niet veel aandacht aan. 
Bij de genoemde soorten verdwijnen de setae na de eerste vervelling. 
Zoolang ik geen tusschenstadia gevonden heb, kan ik mij niet 
overtuigd gevoelen door de bewering van Fracker (pg. 126), dat de 
seta prostigmalis overeenkomt met p, die gewoonlijk onder het stigma 
staat, en dat s. infrastigmalis gelijk zou zijn aan x, die anders achter 
het stigma aanwezig is. Een dergelijke wenteling over 90° schijnt 
mij door niets bewezen te zijn. 
Isfotodontidae. Phalera bucephala werd door mij zorgvuldig in 
alle instars onderzocht. Tijdens instar I bleek een patroon aanwezig 
van enkele en soms dubbele setae volgens type I. Men kan zich 
