1720 
setae zijn eerst niet, later sterk geveerd. In den loop der ontwik- 
keling verdwijnt verrnca dorsalis van het abdomen op twee wijzen. 
Op de eerste twee abdominaal segmenten versmelt zij met v. dorsalis, 
op de anderen wordt zij kleiner en gaat te gronde, (tig. 4). 
In hoofdzaak dezelfde ontwikkeling doorloopt Porthesia chrjsorrhoea. 
Bij Ocneria dispar vindt men alleen bij instar I op de verrucae 
tnsschen de grootere, kleine setae, met een bolletje in ’t midden. 
Later verdwijnen zij, evenals bij Psilnra monacha (Wachtl en 
Kornauth 1893). Verruca dorsalis blijft soms als een enkele seta of 
als een kleine verruca gedurende het geheele rupsenleven bestaan. 
Ook bij deze drie laatste soorten zijn de setae bij instar I niet, later 
wel geveerd. Over de samensmelting van v. suprastigmalis met v. 
poststigmalis is reeds bij tjpe Ib (p. 1714) gesproken. Deze vereeniging 
vindt in tegenstelling met de bewering van Fracker (p. 104) niet 
alleen plaats bij Ocneria (Porthetria) dispar maar ook bij Porthesia 
chrjsorrhoea. 
De poppen van Ocneria dispar vertoonen verrucae met korte setae, 
van mikroskopische zijtakjes voorzien. Duidelijk zijn v. dorsalis 
(grooter dan op de rups) v. subdorsalis, v. suprastigmalis vlak naast 
V. poststigmalis, doch duidelijker dan bij de rups ervan gescheiden, 
V. infrastigmalis en v. basalis, en een ver uitstekende v. pedalis. 
Arctiidae. De verrucae staan gerangschikt volgens type I, met 
dit verschil, dat v. poststigmalis iets onder het stigma is geschoven, 
waardoor v. infrastigmalis een weinig lager staat dan gewoonlijk. 
Ik onderzocht Arctia caja en Ocnogyna lubricepeda, die beide als 
instar I enkelvoudige setae bezitten en later geveerde. In tegenstelling 
met de vorige familie blijft v. dorsalis zeer groot. 
Geometridae. Ik beschikte alleen over volwassen rupsen. Bij 
Amphidasis betularia was o.a. het primitieve patroon Type I duidelijk. 
De setae zijn niet geveerd en s. suprastigmalis staat iets verder 
caudaalwaarts dan gewoonlijk. 
Noctuidae. Hierbij kon ik mijne resultaten vergelijken met de 
schematische figuren van Fracker. Evenals ik, vond ook hij, dat in 
deze uitgebreide familie de setae veranderen in verrucae en zelfs 
weer teruggaan van verrucae tot setae, (p. 113). Het primitieve 
patroon schijnt op het abdomen te zijn ; s. dorsalis, s. suprastigmalis, 
(door Fracker hier p genoemd), s. subdorsalis superior, s. post- en 
infrastigmalis, 1 of 2 s. basales, s. pedalis. Op de thoracaal segmenten 
komen hier weer s. prostigmalis en s. dorsolateralis bij, terwijl 
s. poststigmalis ontbreekt. Boven voor het stigma vindt men op het 
abdomeTi soms een kleine seta prostigmalis, door Fracker (tig. 31 
naar Feltia gladaria) voor f gehouden en door Quaii, Hl B genoemd. 
