1723 
de setae in de huid bevestigd zijn, is slechts weinig gepiginenteerd, 
en de strepen, die bij P. brassicae zoo zeer in ’t oog loopen, zijn 
hier gereduceerd tot kleine plekjes bij het stigma. 
Bij de pop komen nu plotseling dezelfde vlekken weer te \'oor- 
schijn, die instar I bezat. Voor P. brassicae beteekent dit, dat op 
de rups meer pigmentvlekken dan op de pop voorkomen, zoodat 
dus een reductie plaats grijpt. Bij P. napi daarentegen is bij de 
rups zoo goed als geen pigmentophooping aanwezig, en het primairè 
patroon is geheel verdwenen. Van een eenvoudige overdrukking, 
zooals PoüLTON dacht, is hier dus geen sprake. Dat de teekening 
dezer beide poppen, en daarmede ook die van Euchloë cardamines 
en Aporia crataegi, welke als rupsen evenmin een primaire teeke- 
ning bezitten, bijna volkomen gelijk is, kan men gemakkelijk zien 
uit de figuren van v. Bemmelen (1912, 1913). Ook op het lichaam 
der zich ontwikkelende imago van P. Brassicae kon deze onder- 
zoeker hetzelfde patroon aantoonen. 
Opvallend is hierbij, dat op het abdomen een pigmentvlek voor- 
komt, op de plaats waar de seta dorsolateralis gevonden zou moeten 
worden. Ik meen, dat er twee mogelijkheden zijn om dit te ver- 
klaren : 
1“. De s. dorsolateralis is een primitieve seta, die op het abdomen 
meestal verdwenen is, maar op de thora iaalsegmenten en op de 
pop bewaard is gebleven. 
2". De s. dorsolateralis is later ontstaan dan de andere primaire 
setae en komt daardoor later op de abdominaalsegmenten dan op 
de thoracaalsegmenten, die in hun ontwikkeling verder voortge- 
schreden zijn. De pop staat in dit geval wat de teekening betreft 
hooger dan de eerste rupsen-instar. 
Ik gevoel het meeste voor de eerste opvatting. 
In ieder geval is de teekening van de pop minder ingewikkeld 
dan die der laatste rupsen-instar, zoodat men hier een fraai voor- 
beeld heeft van convergente ontwikkeling. 
Dierkunde. — De Heer van Bemmelen biedt eene mededeeling 
aan van den heer Dan. de Lange Jr. getiteld: ,, Kritische en 
theoretische heschouivingen over het ontstaan der primaire 
eivliezen bij gewervelde dieren.” 
(Mede aangeboden door den Heer van Wijhe). 
De aanwezigheid van primaire eivliezen bij Sauropsida en Mam- 
malia is van oudsher als een gewichtig sjstematisch kenmerk be- 
schouwd geworden, en heeft aanleiding gegeven tot de bekende ver- 
