1726 
in de eikamer geloosd worden. Daarom vergroot zich de embryo- 
nale nrineblaas, de allantois, en dringt tnsschen de mesodermbladen, 
die den dooierzak bedekken. Daardoor wordt de respiratorische functie 
van deze laatste, die toch reeds bij het verminderen en vervloeien 
van het dooiermateriaal achteruitgaat, sterk benadeeld. De allantois 
kan, als zij voldoende vaten voert, deze aderahalingsfiinctie over- 
nemen, en zal daarbij de neiging vertonnen zich langs de geheele 
eioppervlakte uit te breiden. Het uitgroeien van het staartamnion 
nn is niets anders dan een poging van de allantois om haar gas- 
wisselingsoppervlakte te vergrooten. 
Tegen deze opvattingen zijn ernstige bezwaren in te brengen. 
Zonder al te veel den nadrnk te leggen op het grof mechanistische 
van de inzinkingshypothese, moet toch dadelijk gezegd worden, dat 
er geen of slechts een zeer kleine inzinking van den kop in den 
dooier plaats vindt, maar dat daarentegen in de eerste plaats het 
ektoderm en in mindere mate ook het entoderm actief over den 
kop heengroeien, terwijl door geen enkel onderzoeker vermeld wordt, 
dat het proamnion dooier bevat, wat toch als men het ingroeien 
van den kop in den dooier als cansa movens aanneemt, te ver- 
wachten ware. Ook de verklaring omtrent het ontstaan der staart- 
plooi door het uitgroeien en de tendentie tot oppervlakte-vergrooting 
der allantois, hoewel in zichzelf meer plausibel en van een fijnere 
logica getuigend dan de inzinkingshypothese, kan niet aanvaard 
worden, aangezien ook deze verklaring niet met de ontogenetische 
data overeenkomt. De staartplooi ontstaat n.1. bij geen enkele Am- 
nioot door het uitgroeien der allantois, maar wordt in den aanvang 
alleen door ektoderm en mesoderm gevormd, terwijl de allantois 
pas veel later volgt en de eigenlijke entoderm-uitstulping nog ge- 
woonlijk bij de zoogen. mesodermale allantois achter blijft. Ook het 
feit, dat bij vele Sauropsida, wier ontwikkelingsgeschiedenis een 
ouderwetsch karakter draagt {Sphenodon, Chelonia), de staartplooi 
geheel ontbreekt, maakt deze vei-klaringswijze vrij onwaarschijnlijk. 
Tegen dezé beschouwingswijze, die uitgaat van het dooierrijke, 
mei’oblastische eitype der Sauropsida en die amnionvorming door 
piooiing als primitief beschouwt, plaatste Hübrecht in het jaar 1895 
(zie boven) zijn toen ter tijd sensatie-makende meening, die zich in 
het kort als volgt laat samenvatten : 
1“. Wil het amnion als beschermingsapparaat van het embryo 
eenige beteekenis bezitten, dan moet liet als gesloten waterblaas 
ontstaan. 
2". Deze ontstaanswijze komt bij enkele Zoogdieren {Erinaceus, 
Galeopithecus, Pteropus, Cavia, misschien Primates) voor, terwijl de 
