1733 
Heeft echter de geheele ontwikkeling of een groot deel daarvan 
binnen een eiliulsel plaats, dan zal op een meer nitgebreide wijze 
voor de approviandeering van het zich ontwikkelende embryo gezorgd 
moeten worden. Vandaar het op het eerste gezicht wonderlijk aan- 
doende verschijnsel, dat vivipare vormen, zooals Saïamandra atra 
Laur (en in mindere mate ook S. viaculosa Laur) veel dooierrijkere 
eieren bezitten, dan de naverwante Tritonen, die hun eieren in het 
water leggen. 
Ook de sterke ontwikkeling der respiratie-organen is alleszins 
verklaarbaar. Bij vormen met een kort embryonaal leven, al wordt 
dit wel is waar eveneens binnen een geleihulsel doorgebracht, die als 
larve hun leven grootendeels in het water slijten, worden aan de 
gaswisselingsapparaten lang niet zulke hooge eischen gesteld, als bij 
vormen, waar het langdurige embryonale leven buiten ’t water ver- 
loopt, al dan niet in holten van het moeder- of vaderdier. Aangezien 
ook bij vivipare vormen de tertiaire eihulsels bewaard blijven, is de 
gaswisseling tusschen ouderlijk en foetaal bloed van weinig of geen 
belang, en grijpt deze dus in hoofdzaak plaats tusschen de lucht, 
resp. het vocht in het ouderlijke orgaan en de vloeistof in de ei- 
kamer. Geschiedt de ontwikkeling op het land, dan moeten er 
natuurlijk voorzorgen genomen worden tegen te sterke verdamping, 
en daarbij wordt noodzakelijk ook de verdere gaswisseling beperkt. 
In alle gevallen wordt dus -de ademhaling bemoeilijkt, en zien wij 
dan ook, dat de respiratie-organen een kolossalen omvang aannemen. 
Als zoodanig kunnen de sterk vergroote, uitwendige kieuwen fun- 
geeren {Gymnophiones, SaJamandra atra Laui- e.a.), maar ook de 
embryonale staart kan sterk gevasculariseerd worden, in omvang 
toenemen en als gaswisselingsorgaan dienst doen {HyJodes, Phrynimlis, 
Mantophryne e.a.), terwijl in enkele gevallen (o.a. bij Rana opisthodon 
Boni.) zijdelingsche huidplooien van den romp deze functie overnemen. 
Men ziet dus, dat zeer uiteenloopende deelen van het lichaam 
voor de gaswisseling zorg kunnen dragen. Tevens dient vermeld te 
worden, dat naast de respiratorische meestal ook een nutritieve 
functie optreedt en wel het resorbeeren van de eiwitrijke voedings- 
bestanddeelen der geleihulsels. Daarom spreekt men dan wel van 
allantoiskienwen. 
Ik stel mij nu voor, dat de Amphibiënachtige voorvaderen der 
Amnioten vivipaar geweest zijn op een diergelijke wijze, als dit hier 
voor enkele recente Amphibia geschetst is, maar dat in hun geval 
de dooierzak als respiratie-orgaan is gaan dienst doen *). Hiervoor 
b Gemakshalve gebruik ik in dit opstel de Neo-Lamarckistische wijze van uit- 
