1735 
uit te gaan en te verdwijnen. Daardoor verliest evenwel de eikaraer 
hare beteekenis als beselierraende waterblaas, waarin het embryo 
zich onder alzijdig gelijkinatigen druk kan ontwikkelen en moet dus 
op andere wijze daarin worden voorzien. Op Avelke wijze dit ge- 
schiedt, wil ik voorloopig laten rusten, om te wijzen op het feil, dat 
door de voortijdige en excessieve ontwikkeling van het trophoblast 
een toestand geschapen is, die zeer veel gelijkt op een jeugdige 
Zoogdier-kiemblaas (zie fig. 2); aan de ventrale zijde bevindt zich 
een groote waterblaas, waarvan de wand allerlei plooien en vlok- 
ken vertoont en een respiratorisch-nulritieve beteekenis bezit, aan 
de dorsale zijde bevindt zich de nog weinig ontwikkelde embrjonaal- 
aanleg met een vrij groot dooierorgaan, dat aan de voorzijde op 
de plaats van het proamnionveld met den wand der \ruchl blaas 
samenhangt. Het diplotrophoblast heeft alleen beteekenis als em- 
bryonaal orgaan en wordt dus bij de geboorte geresorbeerd of 
afgeworpen, zooals dit gewoonlijk met de embryonale ademhalings- 
organen der Amphibiën het geval is. 
Uit het hierboven medegedeelde laat zich m.i. op voldoende wijze 
verklaren, dat er een scheiding tot stand komt tusschen embryonaal- 
schild en exembryonale vruchtblaas. Is deze stand van zaken een- 
maal aanwezig, dan is het voor de bescherming van het kleine 
embryonaalschild voldoende, dat dit laatste in de trophoblastblaas 
naar binnen gestulpt wordt, zoodat een vruchtblaas met een geënty- 
peerd kiernveld ontstaat. Daarbij zal de voorzijde zich eenigszins 
anders gedragen dan de achterzijde. Aan de voorzijde toch is het 
mesodermvrije proamnionveld aanwezig en het is begrijpelijk, dat de 
ent} pie voornamelijk aan deze zijde plaats vindt, aangezien op die wijze 
geen verkleining van het respiratorische oppervlak wordt te weeg 
gebracht, aïgezien van het feit, dat misschien de vroegtijdig ontwikkeling 
der kopstreek als ontogenetisch, schoon niet als phylogenetisch moment 
daarbij in aanmerking komt. ’) Aan de achterzijde daarentegen zal 
de insluiping juist op het punt geschieden, waar het ventrale meso- 
derm uitgroeit, d.w.z. op de plaats, waar van den beginne af ver- 
b Hubrecht meent, dat het proamuion zonder morphologische beteekenis is 
(zie vooral l.c. p. 79. 1908, voetnoot), en schrijft het ontbreken van mesoderm en 
bloedvaten aan den snellen groei van den kop toe. Zijn argumentatie op dit 
punt is mij echter niet volkomen duidelijk. Het feit, dat een proamnion bij zoo 
uiteenloopende vormen voorkomt en onder de Sauropsida juist bij ouderwetsche 
diergroepen [Sphenodon, Chelunia) zoo steik ontw'ikkeld is, maaD het m.i on- 
waarschijnlijk, dat wij hier met een morphologisch onbelangrijk orgaan te doen 
hebben, terwijl het voorkomen van een proamnionveld bij Amphibia mij in deze 
meening versterkt. Sterke ontwikkeling van het proamnion, is naar het mij voor- 
komt, een primitief kenmerk en ik beschouw dit orgaan bij dieren met amnion- 
vorming door plooiing als de rest van de oorspronkelijke enlypie. 
112 
Verslagen der Afdeeling Natuurk. Dl. XXIV. A^. 1915/16. 
