1807 
Scheikunde. — De Heer Ernst Cohen biedt, mede namens den 
Heer C. W. G. Hetterschij, een mededeeling aan over „De 
Opïosbaarheidshromme van ZinksulfaaD. 
1. Omstreeks zestien jaren geleden zijn door Cohen in samenhang 
met de behandeling der thermodjnamika der Overganyselementen 
oplosbaarheidsbepalingen van Zijiksulfaat gepubliceerd ^), die geheel 
dezelfde resultaten hadden geleverd als die, welke diie jaren te 
voren door Callenüar en Barnes waren nitgevoerd. 
Bij de nieuwe onderzoekingen over de thermodjnamika van het 
normaalelement van Clark, onlangs door Cohen en R. T. A. Mees 
nitge\'oerd, zijn ook de oplosbaarheidsbepalingen van Zinksnlfaat, die 
bij de thermodynamische berekeningen een rol spelen, herhaald. Zulks 
is geschied op grond der volgende overwegingen: 
Eenigen tijd na de pnblikaties van Callendar en Barnes en van 
Cohen is door W. Euler ®) eene nieuwe methode nitgewerkt ter 
bepaling van zink in den vorm van sulfaat. Daarbij is gebleken, 
dat de bepaling in den vorm van ZnSO^. IH^O, welk zont bij 
het indampen van waterige zinksulfaatoplossingen bij 100° ontstaat, 
uitkomsten levert, die steeds ongeveer 0.4 7„ te hoog uitvallen. 
Wordt daarentegen het aldus ontstane monohydraat voorzichtig op 
een ringbrander verhit, dan vindt men na korten tijd een konstant 
gewicht; het monohydraat is quantitatief in ZnSO^ overgegaan. 
Daar nu bij de bepalingen van Callendar en Barnes zoowel als 
bij die van Cohen het in de verzadigde oplossingen aanwezig 
zinksulfaat door indampen op het waterbad bij 100° was bepaald, 
mocht worden verwacht dat hunne bepalingen, hoewel onderling 
op 0.1 7o overeenstemmende, feitelijk toch ongeveer 0.4 7n te hoog 
waren uitgevallen. Nieuwe bepalingen waren dus gewenscht. 
2. Wij hebben er ons allereerst van overtuigd, dat de door 
W. Euler beschreven methode inderdaad betrouwbare uitkomsten 
levert. Te dien einde werd een bepaalde hoeveelheid ,,Zink Kahl- 
baum”, die zich in een platina kroes bevond, (in 100 gram \an dit 
zink konden verontreinigingen niet worden aangetoond) in verdund 
zwavelzuur opgelost. Na indampen der oplossing op het waterbad 
bij 100° (gedurende 20 a 24 uren) verhit men op een ringbrander 
tot konstant gewicht. 
1) Deze Verslagen, vergadering 30 Dec. 1899, pag. 361. Zeitschr. f. physik. 
Chemie 34, 179 (1900). 
2) Proc. Roy. Soc. Londen 62, 147 (1897). 
Zeitschr. f. anorg. -Chemie 25, 146 (1900). 
117 
Verslagen der Afdeeling Natuurk. Dl. XXIV A». 1915/15. 
