1823 
Deze beide zouten gaan de giftige werking van het natriumchloride 
tegen ^). Een normale functie van het hart wordt alleen verkregen, 
indien in de doorslrooiningsvloeistof de drie genoemde zouten en 
bovendien nog natriumbicarbonaat in bepaalde concentratie, zooals 
in het bloedserum, aanwezig zijn. Vermeerdering of vermindering 
van een der componenten in de vloeistof veroorzaakt een abnormale 
funclie, die, wanneer het verschil Ie groot wordt, in stilstand ovei'- 
gaat. De verhoudingen tusscheii de drie zouten onderling moeten 
dus een bepaalde, vrijwel constante, waarde hebben. Bepalen we 
ons nu tot het kalium, dan kunnen we zeggen, dat de verhoudingen ; 
constant moeten 
zijn. 
Hoewel eerst J. Loeb deze balanceering der zouten tot een geheel 
heeft verwei'kt was het \ oor dien tijd reeds aati Ringer bekend, 
dat de zouten in het bloedsei'uin, wat hunne concentratie betreft, in 
een bepaalde onderlinge verhouding staan ; hij toonde daarbij tevens 
aan, dat, daar het kaliumchloride geheel en al door het rubidium- 
chloride is te vervangen, deze verhouding ook voor dit laatste zont, 
indien het de plaats van het kaliumchloride inneemt, van kracht is. 
Het is mij gelukt een nieuwe groep zouten te vinden, die in staat 
zijn de kaliumcomponent van de vloeistof van Ringer te vervangen 
en daarbij tevejis een balanceering ten opzichte van de andere com- 
ponenten aan te toonen. 
Voor mijne proeven gebruikte ik de harten van Rana temporaria, 
Rana esculenta en Anodonta fluviatilis. 
Het hart van den kikvorsch werd, nadat het centraal zenu wstelsel 
vernield was, blootgelegd, waarna de sinus opengeknipt en het septum 
atriorum verwoest werd. Daarna werd een canule van Kronecker 
ingevoerd *) en deze met een ligatuur om het atrium vastgebonden. 
Nadat op deze wijze het hart aan de caimle was verbonden en uit 
het lichaam geknipt, werd de canule aan het dooistroomingstoestel 
bevestigd. Dit toestel bestond uit eenige tlesschen volgens Mariotte, 
die elk een der te gebruiken vloeistoffen bevatte. Deze flessehen 
stonden elk afzonderlijk in verbinding met een buis, die naar de 
canule van Kronecker leidde. Door het aanbrengen van klemmen 
was het mogelijk het hart afwisselend met de verschillende vloei- 
1) S. Ringer. Journal of Physiology. Vol. III, blz. 380; Vol. IV, blz. 29 en 222; 
Vol. V, blz. 247. 
2) J. Loeb in G. Oppenheimer, Hdb. der Biochemie. Dl. IR, blz. 104. 
3) Journal of Physiology. Vol. IV, blz. 370. 
*) Tigersïedt, Lehrb. der Physiologie der Kreislaufes 1893, blz. 154. 
118 
Verslagen der Afdeelmg Natuurk. Dl. XXIV A^. 1915/16. 
