1836 
gehouden, dat deze vlakken niet volkomen aan de otolithenmem- 
braneii beantwoorden. Ook hier wordt een kromrningsfactor ver. 
waarloosd, het blijkt nl. dat zoowel de sacculus- als de utriculus- 
otolithenmernbraan gebogen vlakken vormen, die bij onze berekening 
bezwaarlijk zijn w^eer te geven. Wat hier als otolithenmembraan 
beschreven wordt, is dus een vereenvoudigde ,, gestrekte” otolithen- 
membraan. De hierdoor ontstaande fout is wat betreft de utriculus- 
otolithenmembraan zeer klein, daar deze membraan nagenoeg aan 
een plat vlak beantwoordt. Niet aldus bij de sacculus-otolithen- 
membraan, het grootere distale gedeelte hiervan is eveneens bijna 
volkomen vlak, het proximale gedeelte is echter tamelijk sterk 
lateraal waar ts gebogen. 
Gelijk bekend hebben de otolithenmembranen min of meer den 
vorm van eene ellips, waarvan de lange as van proximaal naar distaai 
verloopt. Van deze lange as kan in onze seriën het begin- en het 
eindpunt bepaald worden door na te gaan in welke doorsnede de 
otolithenmembraan, die men op ’t oog heeft, het eerst, in welke zij 
het laatst optreedt. 
Ter bepaling van het otolithenvlak is deze lijn op zich zelf nog 
niet voldoende, wij dienen nog verdere gegevens aan de otolithen- 
membraan te ontleenen. Daartoe kiezen wij een doorsnede gelegen 
op de helft van den afstand tusschen de beide uiterste punten van 
de lange as. In een dergelijke doorsnede doet de otolithenmembraan 
zich voor als eene lijn (Fig. 7 voorsteliende een gedeelte van de 
Fig. 7. Utriculus en Sacculus van fig. 6, bij sterkere vergrooting, 
o. m. otolithenmembraan. 
doorsnede in lig. 6 afgebeeld, bij sterkere vergrooting); eene lijn 
evenwel die de lange as niet snijdt (middenlijn). Als otolithenvlak 
