1847 
De bovenste ontspringt aan de spits van den praecnneus, loopt 
dan naar beneden, stijgt vervolgens naar de spits van den cnneus, 
waar ze zieli verbindt met de 1®'^® laterale-overgangswinding. 
De onderste verbindt het ondergedeelte van den cunens met de 
basis van den praecnneus en vormt voor een gedeelte den bovensten 
rand van de lissura calcarina. Deze winding noemt men tegenwoordig 
den gyrns cunei van Eckek. 
Het is te begrijpen dat na Gratiolet de o vergangs windingen her- 
haaldelijk onderwerp van studie zijn geweest. 
Waar nn de groeven in het algemeen, en die van het occipitale 
gedeelte in het bijzonder, tal van variaties vertonnen, bovendien het 
materiaal dat onderzocht werd, zich al meer en meer nitbreidde, is 
het niet te verwonderen, dat de opvattingen omtrent de overgangs- 
windingen zich wijzigden. 
Het zou mij te ver voeren hier uit te weiden over alle opvattingen 
en tegenstrijdigheden waartoe men kwam, en ik zal daarom volstaan 
met slechts het belangrijkste mede te deelen. 
Bischofe meende dat tusschen eerste buitenste (parietale)- en 
bovenste-rnediale overgangswinding, geen verschil bestaat. Is de eerste 
in de diepte gezonken, dan gaat ze over in de tweede. Is ze aan 
de oppervlakte, dan bestaat de tweede eigenlijk niet. Ook meent 
Bischofe dat er apen zijn waarbij de eerste overgangswinding niet 
aanwezig is. Flatau en Jacobson sluiten zich, wat de hoofdzaak 
betreft, hierbij aan. 
Deze opvatting werd weer door anderen bestreden en het was 
vooral ZucKBRKANDi, '), welke aan de overgangswindingen zijn bijzon- 
dere aandacht schonk. 
Met alleen dat hij er op wees, bl. 286, hoe de 3“ buitenste over- 
gangswinding, welke volgens Gratiolet aan de oppervlakte zou 
moeten liggen, ook in de diepte van de aapspleet kan worden gevon- 
den, doch hij beschrijft ons een driestralige figuur, welke door ver- 
binding van de 1® met de 2® laterale overgangswinding zou ontstaan 
en ontwerpt een hypothese, over de wijze waarop de 1® laterale 
overgangswinding, uit de 2® zou worden gevormd. 
Wat betreft het voorkomen van de 3® laterale overgangswinding 
in de aapspleet en niet meer op de oppervlakte van de hemispheer, 
zoo wijst hij er op, dat dit slechts mogelijk is, wanneer de aapspleet 
zich in candale richting verlengt en zich verbindt met den s. occipi- 
talis lateralis [b). 
Den driestraligen vorm der ovej-gangswindingen, vindt men het 
Zuckerkandl. E. Zur Morphologie des Affengehirnes. Zeitschr. f. Morph. u. 
Anthr. 1903. 
