1849 
windingen in de diepte beliooren te liggen, doch in enkele gevallen 
aan de oppervlakte kunnen komen. 
Aan Kohlbrugge komt de verdienste toe, het eerst op duidelijke 
wijze het vermoeden te hebben uitgesproken, dat de tot nu toe 
heerschende opvatting onjuist is. 
Op bl. 242 schrijft iiij : ,,lch nehme an, dass die Uebergangs- 
,,windung bei allen Atfenembryonen erst oberflachlich liegt, etwa 
,,wie die Insula Reilii (bei Embrj'onen) und ei’st spater durch Ent- 
,,wicklung der angrenzenden Theile in die Tiete vei-senkt wird.” 
Aan zijn mededeeling is niet die aandacht geschonken, welke zij 
wel verdiende. 
De oorzaak hiervan zal in verschillende omstandigheden gezocht 
moeten worden. 
Allereerst is de opvatting, dat overgangswindingen primair aan 
de oppervlakte liggen, geheel in tegenspraak met wat tot nu toe 
werd aangenomen. De hypothese \an Zuckehkandl, welke ik boven 
in het kort weergaf, en welke in het zelfde jaar verscheen als de 
verhandeling van Kohlbrugge, wijst daarop. 
Waar deze laatste bovendien slechts de beschikking had over 
voldragen materiaal, kon hij het bewijs voor zijn opvatting natuurlijk 
niet leveren. 
Deze twee feiten op zich zelf maakten het reeds onwaarschijnlijk, 
dat veel aandacht aan zijn mededeeling zou worden geschonken. 
Daarbij komt dan nog, dat hij niet steeds even consequent te 
werk is gegaan, daar hij bv. op bl. 220 schrijft: ,,Cunningham hat 
,,die üebergangswiiidung sogar bei Cebus hervortreten sehen. Ich 
„konnte gleiches bei einem Papio porcarius constatieren”. 
Hieruit zou men moeten afleiden, dat ook Kohlbrugge een winding 
heeft “hervortreten sehen”, hetwelk te schrijven natuurlijk niet in 
zijn bedoeling heeft gelegen. 
Ook zijn vergelijking van de aapspleet met de insula Reilii, was 
niet gelukkig. Wij weten toch (Edinger bl. 47) dat deze laatste dat 
gedeelte van het zich ontwikkelende pallium is, dat boven het corpus 
striatum gelegen is. Door het innige verband tusschen deze twee 
blijft het in groei achter, en op die wijze ontstaat de inzinking. 
Waar nu een dergelijke verhouding aan de latei’ale oppervlakte der 
occipitaal hersenen niet bestaat, was het voorbeeld, ter vergelijking, 
niet gelukkig gekozen. 
Niettegenstaande dit alles, komt toch aan Kohlbrugge de ver- 
dienste toe, zonder dat hem embryo-materiaal ten dienste stond 
tot de conclusie te zijn gekomen, dat de overgangswindingen primair 
aan de oppervlakte moeten hebben gelegen. 
