1852 
de diepte verdwijnen. Zulk een geval beschrijft Zuckerkandl op 
blz. 286, voor ejnocephalns inarinon en cercopitliecns patas. 
De ,,tassclienliggende” verbinding, op fig. 3 aangegeven door het 
pijltje 1 zal geheel of gedeeltelijk in de diepte verdwijnen. 
De ,,mediane” overgangswinding, op tig. 3 aangegeven door het 
pijltje 4 zal waarschijnlijk nooit in de diepte verdwijnen, daar tot 
nn toe, althans voor zoover mij bekend, nog geen aapspleten be* 
schreven zijn, welke doorgaan tot in de fissnra calcarina. 
Het bovenstaande, dat een logisch gevolg is, van wat de ontwik- 
keling der aaphersenen ons leert, is niet in overeenstemming met 
de opvatting van Gratiolbt en anderen, dat het aantal overgangs- 
windingen zes zon bedragen, en wel 4 op de laterale en 2 op de 
mediale vlakte. 
De oorzaak van het meeningsverschil moet gezocht worden in het 
nitgangspnnt van het onderzoek. 
Terwijl ik vermeen te moeten aannemen, dat in deze de doorslag 
moet worden gegeven, door wat de ontwikkeling ons leert, ging 
Gratiolet, welke niet over embryologisch materiaal beschikte, uit 
van wat bij volwassen exemplaren werd gevonden. 
Nn is het begrijpelijk, dat wanneer zich een aapspleet vormt, en 
daarbij een voorliggend gedeelte naar beneden wordt gedrongen, 
dit niet steeds even regelmatig zal geschieden. Het is dus natuurlijk 
dat na opening van de aapspleet zich niet steeds hetzelfde beeld 
aan ons zal voordoeji. Door het naar beneden drukken ontstaan 
plooien, bochten en groeven, welke niet steeds denzelfdeji vorm 
zullen aannemen. Te eerder zal dit niet het geval zijn, waar het 
in werkend moment zich niet altijd op dezelfde wijze zal doen ge- 
voelen. Ik wees er bv. reeds op, dat het centrum van overgroei 
meer naar voren of achteren kan zijn gelegen, ook wel meer 
mediaan, dan wel lateraal. Bovendien zullen zich ook nog wel 
andere, ons onbekende, invloeden doen gevoelen. Het gevolg hiervan 
is, dat al moge het groote geheel vrij regelmatig hetzelfde aspect 
vertoonen, dit niet het geval is met de onderdeelen. 
Dit aannemende, zal de teekening, welke de diepte van de aap- 
spleet, na verwijdering van het operculum, vertoont, binnen bepaalde 
grenzen wisselend kunnen zijn. 
Wanneer men nu uitsluitend afgaat op wat de aapspleet bij 
volwassen dieren geeft, dan zal men als van zelf geneigd zijn veel 
waarde te hechten aan die plooien en groeven, welke daarin eerst 
secundair gevormd zijn. 
Houden wij echter vast aan het beeld dat de ontwikkeling ons 
geeft, dan wordt het proces veel eenvoudiger en begrijpelijker. 
