1854 
Het zal wel overbodig zijn er nog speciaal de aandacht op te 
vestigen dat waar de „tnsschenliggende” overgangswinding reeds 
voor de aapspleet gevormd wordt en als één geheel ontstaat, de 
hypothese \an Zückerkandl welke ik reeds in het kort weergaf, 
en die haar uit twee deelen doet ontstaan, onjuist is. 
Als gyrus annectens medialis, is dan te benoemen de verbinding 
tusschen cuneus en praecuneus (fig. 3 sub 4). Deze komt dus overeen 
rnet de onderste binnen overgangswinding van Gratiolet. 
De vraag is nu, hoe de overgangswindingen zich verhouden bij 
andere apen. 
In mijn vorige verhandeling wees ik er op, dat de plaats waai- 
de aapspleet gex'ormd wordt, bij de verschillende aapsoorten geheel 
verschillend kan zijn. 
Zoo is bekend, dat bij enkele platyrrhinen, b.v. ateles, de 
sulcus interparaetalis (I -\- é), hoewel eindigende in een T-stuk, dus 
even als bij de semnopitheci, uitloopende in de m -j- m' groeve 
(tig. 2), een aapspleet hebben, luelke daar achter ligt. De m -j- rn' 
groeve wordt dus niet in de aapspleet gedrongen. Wanneer men 
nu aanneemt, dat die m groeve (s. par. occ. lat.) de grens 
vormt tusschen de lobi parietalis en occipitalis, dan volgt daar- 
uit, dat de aapspleet bij deze apen gevormd wordt op de occipitaal 
vlakte. 
Houdt men vast aan het begrip, dat overgangswindingen, zooals 
dit bij semnopitheci', macaci enz. het geval is, de verbinding vor- 
men tusschen van elkaar verschillende onderdeelen der hersenen 
(b.v. parietaal en occipitaal, of temporaal en occipitaal), dan zal, 
in geval de aapspleet zich vormt, geheel op de occipitaal vlakte, 
natuurlijk ook geen enkele overgangswinding in de diepte worden 
gedrongen. Deze blijven dan vóór de aapspleet, aan de oppervlakte, 
liggen. 
Bij ateles en aanverwante apen blijven dus alle overgangswindin- 
gen aan de oppervlakte liggen. 
Toch zal men, wanneer de tissura simialis maar diep genoeg wordt, 
zulke belangi'ijke verwringingen van de in de diepte gedrongen 
schorsoppervlakte krijgen, dat de overeenkomst, met overgangswin- 
dingen, oppervlakkig beschouwd, zeer groot wordt. Gaat men echter 
het ontstaan dier plooien, groeven en bochten na, dan blijken zij 
gevormd te zijn uit een voorheen effen schorsoppervlakte. Ware 
overgangswindingen zijn dit dus niet. 
Weer anders wordt de verhouding bij de aiithropoiden. 
