1855 
Dat deze werkelijk geheel verandert, leert men nit de verhandeling 
van Bolk over twee gorillahersenen. 
Op zijn afbeeldingen 4 (a) en 7 (ö), blijkt dat de suleus interpa- 
rietalis (/ -j- O uitmondt in de aapspleet. Op tig. 4 gaat de aapspleet 
over den mantelkant op de mediaanvlakte over. Op de rechter 
hemispheer (bl. 205, tig. 18), komt de aapspleet niet in verbinding 
met de ?ü-gToeve (par. occ. med.) Wel gebeurt dit op de linker 
hersenhelft (bl. 220, tig. 24). Op fig. 7 heeft men weer iets anders, 
daar de aapspleet links slechts gaat tot den mantelkant, en rechts 
deze laatste zelfs niet bereikt. 
Waar uit dit bovenstaande blijkt, dat de incissura parieta-occ. geen 
enkele keer in de diepte is gedrongen, volgt van zelf dat van de 
interpositaire overgangswinding (gjr. annectens interpositus-mihi of 
1' laterale overgangsw. van Gratiolkt) slechts een klein gedeelte 
in de aapspleet is verdwenen. 
Dit komt vrijwel overeen met de onderzoekingen van anderen 
aan gorillahersenen, welke tot resultaat hadden, dat de interpositaire 
overgangswinding geheel aan de oppervlakte blijft liggen. 
Al moge dit laatste niet geheel overeenkomen met de onderzoe- 
kingen van Bolk, toch komen zij daarin overeen, dat de aapspleet 
bij anthropoiden, wat het mediane gedeelte betreft, lang niet zoo 
goed omwikkeld is als bij semnopiteci. 
Wat de laterale overgangswinding betreft (gyrus annectens lateralis) 
zoo blijft deze zich bij gorilla’s verhouden al bij semnopitheci en 
macaci. Men vindt haar dus tusschen de m en /6-groeven in, en 
afwisselend zal een kleiner of grooter gedeelte er van in de diepte 
worden gedrongen. 
Een uitzondering hierop maakt het beeld ons door Bolk gegeven 
in tig. 8, bl. 153. Door de krachtige ontwikkeling van den achtertak 
(a^ • van Kükenthal en Zieren) van den suleus temporalis superior, 
heeft deze niet alleen de /ngroeve naar beneden gedrongen, doch 
ook de laterale overgangswinding als het ware in twee deelen ver- 
deeld. In deze teekening zou meii kunnen spreken van twee laterale 
overgangswindingen, die dus beide naar de occipitaalvlakte verloopen. 
Waar dit eene voorbeeld echter een uitzondering is, kan daaraan 
geen waarde worden toegekend. Wel bewijst het, dat waar bij 
hoogere ontwikkeling het groevencomplex gecompliceerder wordt, 
dit zijn invloed hebben kan op het beeld der overgangswindingen. 
Het embryologisch materiaal zou ons in deze den weg moeten wijzen. 
Uit wat bij anthropoiden gevonden wordt, blijkt dus, dat de aap- 
1) Bolk, L. Beitrage zür Affenanatomie — Das Gehirn von Gorilla — Zeitsch. 
f. Morph. u. Anthr. 1909. 
120 
Verslagen der Afdeeling Natuurk. Dl. XXIV. A®. 1915/16. 
