1856 
spleet, in haar geheel, minder ontwikkeld is, dan bij semnopitheci, 
macaci en aanverwante apen. Het maakt den indrak of de groeve 
zich begint samen te trekken. 
CONCLUSIES. 
1. De overgangswindingen liggen in het foetale leven aan de 
oppervlakte. 
2. Zij vormen, aan de oppervlakte gelegen, de verbinding tusschen 
de lobi parietalis en temporalis met den occipitalis. 
3. Bij semnopitheci, macaci en aanverwante apen kent men slechts 
drie overgangswindingen : 
a. gyrns annectens lateralis, gelegen tusschen m en è-groeve. 
h. gjrns annectens interpositus, aan den mantelkant gelegen, naar 
achtertoe het verlengde vormende van den arciis parieto-occipitalis. 
c. gjrus annectens medialis, de verbinding vormende van cuneus 
en praecuneus, gelegen boven de fissnra calcarina. 
4. Wanneer de aapspleet zich vormt op de grens tusschen het 
parietaal en occipitaal gedeelte (semnopithecus, macacus enz.), dan 
worden de overgangswindingen geheel of gedeeltelijk in de diepte 
gedrongen. 
5. Wanneer de aapspleet zich vormt op de occipitaalvlakte (atelies, 
n^ycticebeus tardigradus enz.), dan komt zij niet in het bereik van 
de overgangswindingen, en blijven deze dus aan de oppervlakte. 
6. Bij de anthropoiden is de aapspleet belangrijk minder ontwikkeld 
dan bij semnopitheci, enz. en wordt de gyrns annectens interpositus 
bf niet öf slechts voor een gedeelte naar beneden gedrongen. 
Petrographie. — De Heer Molbngraaff biedt namens den Heer 
A. L. W. E. VAN DER Veen een mededeeling aan over; „Het 
schijnbare eutecticum : kioarts-veldspaath’h 
(Mede aangeboden door den Heer Martin). 
De gesteenten waarover ik eenige opmerkingen laat volgen zijn 
bekend onder de namen : schriftgraniet, pegmatiet, granophyr. 
De structuur loopt voor de verschillende vindplaatsen nogal uiteen, 
waaraan men ook door drie verschillende namen uitdrukking trachtte 
te geven, zonder dat hierin overeenstemming ontstond. Zoo vat o.a. 
H. Rosenbusch zeer uiteenloopende structur-en als granophyr samen. 
De naam granophyr wordt meer verbonden aan porphyrische 
vormen d.w.z. gesteenten die duidelijk een contr'ast toonen tusschen 
groote kristallen en een fijnere grondmassa. De algemeene bouw 
