1858 
Orthohlaas treedt op in den adnlaarvorin, is dns begrensd door 
prisma en basaal-pinacoïd (eindvlak). 
De prisniahoek van ortlioklaas bedraagt 119° en komt dns dien 
van kwarts nabij. 
Onderstellen we een oogenblik dat de onderlinge stand toevallig 
ware, dan blijkt nit de afbeelding terstond waarom deze positie 
bevoordeeld is. In de diepte, dus in de intratellurisclie periode 
groeien beide kilstallen rustig voort, gedragen door het magmabad, 
kwarts begrensd door prisma en rhomboëders, orthoklaas door prisma, 
basaal- en klinopinacoïd en wellicht door nog verdere vlakken. 
Wordt de groei versneld zoo heeft een scheiding, liqnatie, plaats 
in het bad tnsschen beide individneii, gevolgd door oogenblikkelijk 
kristal liseeren. Slechts de vlakken met maximale tangentieele groei- 
snelheid (zijdelingschen groei) blijven aan beide individuen voort- 
bestaan, waardoor het klinopinacoïd aan den orthoklaas verdwijnt, 
De hoogste wedijver tnsschen beide stoffen wordt juist bei-eikt in 
den aangegeven stand, waarbij kwarts zich plaatvormig uitbreidt 
over de prismavlakken van orthoklaas en deze den kwarts kan 
ommantelen zonder daarbij zijn groei te vertragen. In de nabij- 
heid van het oorspronkelijk kwartskristal wordt de bouw van het 
aggregaat trigonaal. Daar, waar orthoklaas overheerscht, di'ingt deze 
aan het complex zijn ruitvormig-prismatischen habitus op. 
Was de oorspronkelijke oriënteering van kwarts en orthoklaas 
een andere, zoo zou weldra een van beide individuen overheerschen 
en dooi- zijn tangentieelen groei het andere omstulpen, dat niet kan 
strijden met de maximale groeisnelheid die het juist wordt afge- 
sneden. De kristalkiemen die den aangegeven stand bezitten, zijn 
dus bevoordeeld in hun groei. Zij worden grooter en vallen op in 
het bloemvormig aggregaat der elkander doorstrengelende kristal- 
individuen, den granophyr. 
Tkall wees in 1888 op de overeenkomst van den granophyr met 
een eutecticum. Hij analyseerde daarin 387o kwarts. Vogt') daar- 
entegen constateerde 267o ofschoon hij dezelfde meening is toegedaan. 
Bygden 7 iiani sterk uiteenloopende gehalten waar. 
Boeke®) schrijft hierover: 
,,Beim Vorkommen als Lückenauslüllung in massigen Eruptiv- 
gesteinen (Mikropegmatit) dürfte die Autfassung als Eutektiknm zu- 
tretfen, in den Pegmatitgangen dagegen, kommen bisweilen schrift- 
1) J. VoGT. „Silikatschmelzlösungen” 2 169 1904. 
2) A. Bygden. Buil. Geol. Inst. Upsala 7 1 1904. 
3) H. E. Boeke. „Grundlagen der physikalisch-chemischen Petrographie” 1915. 
