885 
kregen uit Tangkallakvet, gevolgd door distillatie in vaeuo. De 
lagere laurinen werden verkregen door verestering van laurinezuur 
met groote overmaat glycerine bij ca. 200° op de wijze als door 
van Eldik Thieme ') is aangegeven. Het dilaurine werd ter zuivering 
eerst uit alcohol omgekristalliseerd (ter verwijdering van mono- 
laurine), daarna uit benzol (ter verwijdering van trilaurine). Het 
monolaurine werd eerst uit petroleumaether omgekristalliseerd (ter 
verwijdering van di- en trilaurine), daarna uit alcohol (ter verwij- 
dering van monolauryldiglycerine). Alle glyceriden waren volkomen 
vrij van oliezuur en vrij vetzuur. De in kolom 2 — 4 vermelde con- 
stanten geven overigens de zuiverheid der gebruikte stoffen vol- 
doende aan. 
Het aantal druppels monolaurine opstijgende in waterige oplos- 
singen kon niet bepaald worden, daar zich op de grens van mono- 
laurine en water een huidje vormt, zoodat van ,, druppels” geen 
sprake meer is. Om nu toch een oordeel te kunnen vellen over de 
oppervlaktespanning van monolaurine tegen waterige oplossingen zijn 
in tabel 2 het aantal druppels opgegeven, dat opsteeg van een 
mengsel van 90 °/ 0 trilaurine en 10 % monolaurine, terwijl ter ver- 
gelijking de zoo verkregen cijfers met dilaurine zijn aangegeven. 
Uit tabel 2 kan men nu de volgende conclusies trekken : 
1°. In zuur en neutraal milieu loopen de oppervlaktespanningen 
van tri- en dilaurine tegen het verzeepend medium weinig uiteen, 
die van monoiaurine is veel geringer. We moeten dus verwachten 
dat bij verzeeping in niet alcalisch milieu het, monoglyceride aan de 
grens van vet- en waterphase geadsorbeerd zal worden en dus zal 
worden verzeept met een snelheid grooter dan die waarmee het is 
ontstaan. 
2°. In alcalisch milieu zijn de oppervlaktespanningen van di- en 
van monolaurine tegen het verzeepend medium veel geringer dan 
van trilaurine. Hier zullen dus zoowel di- als monoglyceriden aan 
de grenslaag geadsorbeerd worden en dus worden verzeept met 
snelheden grooter dan die waarmede zij zijn ontstaan. 
Blijkens ’t voorgaande moet bij de afleiding van een vergelijking 
tp(z,s) — 0 rekening worden gehouden met de concentratie-vermeer- 
dering der lagere glyceriden aan het aanrakingsoppervlak tusschen 
vet- en waterphase. We stellen nu: 
p resp. q — het aantal malen, dal de concentratie van het di- 
glyceride, resp. monoglyceride aan de grenslaag, tengevolge van de 
adsorptie, grooter is dan indien geen adsorptie plaats had, en stellen 
p en q beide constant. 
] ) Diss. Delft (1911). 
