bezitten wij dus nu twee nieuwe omschrijvingen van den tonus der 
dwarsgestreepte spieren : tonus is uitdrukking van bepaalde in de 
levende eiwitstof der spieren zetelende chemische omzettingen, waar- 
van creatine als een der eindprodukten te beschouwen is. En voorts: 
tonus is dié functie der spieren, welke vanuit het thoracaal-autonome 
zenuwstelsel onderhouden wordt. 
Het is nu natuurlijk van belang na te gaan, in hoeverre deze 
beide omschrijvingen elkander dekken. Reeds vóór de Boer zijn 
proeven op de rami-communicantes verrichtte, had Püsser de Barknne 
in het jaar 1910, in mijn Laboratorium, de onderstelling van Boeke 
en de chemische gegevens van Pekelharing in één bepaald geval 
aan elkaar willen toetsen. Door Pekelharing was gevonden, dat de 
spieren van een achterpoot, welke zich in ontherseningsstijfheid had 
bevonden, rijker aan creatine zijn, dan de spieren van den anderen 
achterpoot van hetzelfde dier, welke tengevolge der doorsnijding van 
de dorsale ruggemergwortels die reflectorische stijfheid niet vertoond 
hebben. De ontherseningsstijfheid behoort op grond van dit kenmerk 
dus tot de tonische spierverkortingen. 
Volgens de onderstelling van Boeke mocht men aannemen, dat 
de nerveuze prikkels voor het optreden van deze tonische stijfheid 
zich langs sympathische zenuwvezels van het ruggemerg naar de 
spieren begeven. 
Dusser de Barenne nam nu aan de eene zijde van den buik de 
grensstreng van den N. sympathicus weg bij katten, welke zich 
reeds in ontherseningsstijfheid bevonden, of verrichtte de snee door 
den hersenstam, welke deze stijfheid pleegt te veroorzaken, nadat 
hij de eene grensstreng had verwijderd. In 5 van de 9 zoo uir- 
gevoerde proeven trad de stijfheid aan die zijde, waar de grensstreng 
was weggenomen, in den achterpoot niet op, of verdween zij na 
wegname van de grensstreng. In de vier overige gevallen bleek 
de stijfheid niet den geringsten invloed van het al of niet behouden 
zijn van de grensstreng te ondervinden, en trad zij beiderzijds 
even hevig op. 
Uit deze gegevens, welke hij in 1913 openbaar maakte x ), trok 
Dusser de Barenne twee gevolgtrekkingen. Allereerst, dat de stijf- 
heid optredend na decerebratie niet in een eenvoudige toename van 
de autonome tonische innervatie kon bestaan. En voorts, dat de 
efferente zenuwprikkels, welke de genoemde stijfheid doen optreden, 
niet langs autonome sympathische, maar langs de spinale ventrale 
wortelvezels verloopen. 
9 Folia Neurobiologica VII, 651. Haarlem 1913. 
