voor de tonische impulsen in den zin van uk Boer bestemden weg 
ongerept te laten, is moeilijk uitvoerbaar. 
Met de motorische spinale vezels toch treden uit de ventrale wor- 
tels van het ruggemerg tevens de „praeganglionaire” vezels van 
den sympathicus. Deze mogen dus niet mede doorgesneden worden. 
Op het eerste gezicht kan deze moeilijkheid onoverkomelijk schijnen. 
Neemt men echter aan, dat de sympathische tonische innervatie der 
dwarsgestreepte skeletspieren dezelfde wetmatigheid bezit als die 
aller andere symp.atische innervaties, dan is de oplossing zeer gemak- 
kelijk. Naar Langley ons geleerd heeft, treden namelijk praeganglio- 
naire vezels voor den sympathicus slechts over een bepaald beperkt 
gebied uit het ruggemerg uit, en wel voornamelijk uit het thoracale 
gedeelte. Vandaar den naam : „thoracaal autonoom zenuwstelsel”, 
door Langley aan den sympathicus gegeven. Bij de kat is het meest 
caudale ruggeraergssegment, waar nog praeganglionaire thorocaal-auto- 
nome vezels uittreden, volgens Langley, afgezien van segmentale 
verschuivingsvariaties, gemiddeld L IV- 1 — V. De achterpootspieren en 
voornamelijk dé strekspieren, waarop het bij de decerebratiestijfheid 
aankomt, ontvangen haar motorische zenuwvezels hoofdzakelijk uit 
L IV, V, VI en VII. Doorsnijdt men de ventrale wortels van deze 
segmenten, dan mag men dus onderstellen, dat men niet alle prae- 
ganglionaire sympathische vezels voor de achterpootspieren doorge- 
sneden heeft, de weg der tonische impulsen voor deze spieren uit 
het ruggemerg over den sympathicus mag dus dan als ten deele of 
geheel ongerept ondersteld worden. 
Nu wil ik hier onmiddellijk aan toevoegen, dat een dergelijke ver- 
zorging van de tonusinnervatie der ledemaatspieren a priori hoogst 
onwaarschijnlijk te noemen is. Onder het weinige dat wij van spier- 
tonus afweten, behoort wel de zekerheid, dat een fijn gegradueerde 
afpassing ervan bij vele inwerkingtredingen der spieren plaats vindt. 
Dit maakt het wel zeer onwaarschijnlijk aan te nemen, dat de eerste 
regeling van den tonus voor bijv. de achterpootspieren vanuit de 
borstsegmenten van liet ruggemerg geschieden zou, en niet van uit 
de segmenten, waar de motorische kernen dier spieren gelegen zijn 
en de aanvoerende, den tonus mede onderhoudende en regelende 
impulsen, met de segmentale dorsale wortels intreden. Op grond van 
deze overweging zou men er toe neigen te onderstellen, dat de 
praeganglionaire tonusvezels voor de ledematen overal samen met 
de „motorische” vezels het ruggemerg verlaten. 
Zekerheid bestaat hierover echter nog allerminst, zoodat ik mij 
gerechtigd oordeelde voorloopig de door Langley vastgestelde gege- 
vens ook van toepassing te achten op de sympathische tonusinner- 
