939 
meerdering. De willekeurige slijfte (stramstaan) past in dit kader; 
zij voert tot creatinevermeerdering; men kan aannemen, dal zij 
langs de musculomotorische vezels geïnnerveerd wordt (alhoewel 
rneji de deelname van het autonome stelsel natuurlijk niet kan uit- 
sluiten) en kan haar dus tot de contractiel-tonische verschijnselen 
rekenen. Maar „Brondgeest’s tonus” is zeker voor een deel, zoo niet 
geheel afhankelijk van de sympathische inncrvatie. Men zou dezen 
dus plastischen tonus moeten noemen en verwachten, dat hij niet 
met creatinevermeerdering gepaard zou gaan. Volgens Jansma is dit 
echter wel het geval. Evenmin kloppen de gegevens voor de lij k- 
verstijving. 
Ook de schematiseering : contractiele tonus = musculo-motorische 
innervatie = creatinevermeerdering en; plastische tonus = autonome 
innervatie — geen creatinevermeerdering, kan men dus niet door- 
voeren. Dit blijkt nogmaals duidelijk uit nevenstaand tabelletje, waar 
ik alle hier besproken feiten in hpb ondergebracht. (Zie p. 938.) 
Uit dit tabelletje leert men, dat men de woorden plastischen en 
contractielen tonus kan gebruiken als synoniemen voor autonoom 
en musculomotorisch geïnnerveerden tonus, maar dat zij de tegenstelling 
tnsschen het chemische en het innervatieve criterium niet opheffen. 
Wil men een voorloopig alle gegevens verzoenend woordschema maken, 
dan zou men kunnen zeggen : alle tot heden daarop onderzochte 
tonische verschijnselen in dwarsgestreepte spieren, voeren tot ereatine- 
vermeerdering en berusten dus waarschijnlijk op een allen gemeen- 
schappelijk, gelijksoortig scheikundig grondproces. Dit kan echter in 
verschillende gevallen langs verschillende zenuwbanen in de spier 
opgewekt en onderhouden worden : in enkele langs autonome, in 
andere langs musculo-motorische zenuwvezels. 
Scheikunde. — De Heer Schreinëmakers biedt eene mededeeling 
aan over; „In-, mono- en divanante evenwichtev XIV. 
22. Het optreden van drie indifferente phasen ; het evenwicht M 
is constant singulier. 
In de vorige mededeelingen hebben wij het optreden van twee 
indifferente phasen behandeld ; , wij zullen thans in het kort het 
optreden van drie indifferente phasen beschouwen. 
Wij nemen weer de twee reactievergelijkingen : 
a 1 F 1 -f- • • • -f a p F p a tJ + 1 Fp + 1 + •■■■ — 0 • • • (D 
en 
i -f- • • + i ’ipUpFp -j- pp-pi a t j-i-i F p + 1 + •■•• = 0 . (2 
61 
Verslagen der Afdeeling Natuurk. Dl. XXV. A°. 1916/17 
