944 
met de (,1/)-kurve samenvallen, maar gaat van q uit naar lagere 
temperaturen. 
Kurve (f) = A-\-B-\-L-]-G gaat van q uit eveneens naar 
hoogere temperaturen maar moet beneden de kurven (H) en ( B ) 
liggen. Om dit laatste aan te toonen nemen wij weer de drie punten 
r, s en t in fig. 1. Daar langs de isothermen rs en ts dedampdruk 
van s uit toeneemt, moeten de kurven (. 4 ) en ( B ) in fig. 3 dus 
boven kurve (T) liggen. 
Bovenstaande beschouwingen gelden ook als men de komponenten 
A en B door hunne hydraten A m en B n vervangt, mits oplossing 
q binnen den driehoek W A m B n -ligt en niet te dicht bij de lijn 
A m B n . Is dit wel het geval, dan kan men de richtingen der kurven 
op dezelfde wijze bepalen als b.v. in mededeeling XIII. 
Leiden, Anorg. Ckem. Lab. ( Wordt vervolgd.) 
Physiologie. — De Heer Hamburger biedt, mede namens den Heer 
R. Brinkman, een mededeeling aan, getiteld: ,, Experimenteel 
onderzoekingen over het doorlatingsvermogeu der nieren voor 
glukose 1 ). 
I. De verhouding van K en Ca in de doorstroomings-vloeistof. 
1 . Inleiding. 
Nog steeds is de zoowel voor physiologen als voor klinici belang- 
rijke vraag onopgelost, waarom bij een normaal individu de urine 
geheel of nagenoeg geheel vrij van suiker is, zoolang het suiker- 
gehalte van het bloedvocht een zekere concentratie niet overschrijdt, 
en waarom eerst dan glukosurie optreedt, wanneer hyperglykaemie 
aanwezig is. 
Twee verklaringen kan men zich denken : 
Men kan zich voorstellen, dat het normale glomerulus-epithelinm 
een bloedvocht verdraagt, dat ± 0.1 ü / 0 glukose bevat, zonder er 
voor permeabel te worden, doch van een hoogere concentratie niet 
alle glukose tegenhoudt. Deze voorstelling schijnt niet aanlokkelijk, 
want is het niet wel wat gedwongen om aan te nemen, dat 
cellen, die in permanente aanraking verkeeren met een 0.1 procents 
oplossing van een physiologische niet-elektrolyt als glukose, een 
verandering zouden ondergaan door een 0.2 procents oplossing 2 ). 
x ) Uitvoeriger mededeelingen zullen elders verschijnen. 
Wij gaan hier op de voorstelling van een volmaakte permeabiliteit van het 
normale glomerulus-epithelinm voor glucose met terugresorptie er van door de 
nierbuisjes niet in, evenmin als op een oxydatie der glucose in de nier. 
