945 
De tweede verklaring, die veel verdedigers heeft gevonden, neemt 
aan, dat de bloedsuiker in het serum niet; in vrijen toestand aan- 
wezig is, docli in normale omstandigheden geheel wordt vastgehouden 
in den vorm van een colloidale verbinding (Lkpine’s sucre virtuel), 
welke de glomerulus-membraan niet kan passeeren. Is het bindmiddel 
in niet voldoende hoeveelheid in het serum aanwezig, dan blijft een 
deel der glukose in vrijen toestand circuleeren en wordt door het 
gloraerulus-epithelium doorgelaten, rn. a. w. er ontstaat glukosurie. 
Er zijn reeds verschillende kolloidale giukoseverbindingen aangewezen 
(jeeorine, lecithine-glukose, globuline-giukose). 
Tegen dit vasthouden van suiker door een in het serum aanwezige 
stof zijn echter bezwaren aangevoerd. Men heeft serum tegen glukose- 
oplossingen laten dialyseeren (Asher, Rona en Michaëlis) en vond, 
dat ten slotte het procentgehalte der glukose aan beide zijden van 
de membraan gelijk werd. Yan een vasthouden van suiker in 
colloidalen vorm kon dus geen sprake zijn. Deze uitspraak heeft 
veel indruk gemaakt en het schijnt, dat men daardoor op een dood 
punt is gekomen. 
Wij hebben ons echter afgevraagd, of het wel geoorloofd is uit 
laatstbedoelde proeven met perkamentmembranen gevolgtrekkingen 
te maken voor het glomerulus-epithelium. Immers zou het best 
mogelijk zijn, dat verbindingen van glukose met een of andere 
seremstof wel door een perkamentmembraan, doch niet door een 
membraan van glomerulus-epithelium gaan. Het is toch uit de 
proeven van Bechhqld overvloedig gebleken, dat bepaalde colloïde 
deeltjes door een zekere membraan wel worden doorgelaten, doch 
door een andere met kleiner poriën-wijdte niet. 
Wij experimenteerden daarom met celloïdine membranen van 
verschillend celloïdine-gehalte en ultrafiltreerden daardoor, bij 4 a 5 
atmospheren druk, serum waaraan bekende hoeveelheden glukose 
waren toegevoegd ; doch het reductievermogen der ultrafiltraten gaf 
geen recht te besluiten dat een colloïdale glukose verbinding door 
het ultrafilter teruggehouden was. 
Onzen gedachtengang vervolgende, achten wij het nu aanbevelens- 
waardig langs systematischen weg te onderzoeken, of in weerwil 
van de resultaten der genoemde diffusie- en ultratillratieproeven 
de tweede opvatting toch nog de juiste was. 
In de eerste plaats zou dan, wat tot dusverre nog niet was 
onderzocht, moeten blijken, dat vrije glukose door de nier wordt 
doorgelaten. Om dit na te gaan, zou het bloedvaatstelsel der nier 
moeten doorstroomd worden met RiNOER-vloeistof, waaraan suiker 
was toegevoegd. Bleek dan, dat de vloeistof, die uit de ureteren 
