En inderdaad bleek toen ook hier de maximum hoeveelheid glukose 
te worden teruggehouden. Voegt men echter in plaats van 15 rn.Gr. 
uranium-nitraat 25 rn.Gr. toe, dan wordt nog slechts /.eer weinig 
glukose teruggehouden. Brengt men 35 rn.Gr. uraniumnitraat in de L. 
kaliumvrije RiNGER-oplossing, dan wordt in het geheel geen glukose 
meer teruggehouden. 
Dezelfde vervangbaarheid konden wij ook voor radiumbromide- 
oplossingen konstateeren. 
1 capsule van de Allgem. Radiogen Gesellschaft bevat k X 10~ : * 
rn.Gr. RaBr 2 . Deze werd opgelost door verwarming in 100 cc. 
gedistilleerd water, dat met een weinigje HC1 zuur gemaakt was. 
Nadat deze oplossing met kaliumvrije NaOH-oplossing geneutrali- 
seerd was, werd 2 \ ec. van de verkregen vloeistof in 1 L. K-vrije 
RiNGER-oplossing gebracht. Inderdaad was de aldus verkregen, met 
een weinigje glukose bedeelde, vloeistof in staat 0.03 °/ 0 glukose 
terug te houden. De hoeveelheid RaBr 2 in deze vloeistof aanwezig, 
bevatte dus 5 X 10~ G rn.Gr. RaBr 2 per L., dezelfde hoeveelheid, 
die door Zwaardemaker en Feenstra voor het onderhouden van den 
hartslag van den kikvorsch is aangegeven. 
Gebruikt men in plaats van 5 X 10~ _G m.Gr. RaBr 2 per L., 7 X 10~ G , 
dan is de glukoseretentie verminderd ; eveneens is dit het geval bij 
gebruik van 3^ X 10 — G . 
Het blijkt dus, dal kalium, uranium en radium het retentiev er mogen 
van de glomerulusmembraan voor glukose influenceeren in aequiradio- 
actieve doses. 
Nadere proeven zullen wel leeren, dat men de grenzen scherper 
kan vaststellen dan boven is geschied. 
Door deze onderzoekingen wordt licht geworpen op de tot dusverre 
onverklaarde uraanglykosurie. Men heeft hier hoogstwaarschijnlijk 
te doen met een stoornis in het relatieve gehalte der in het bloed- 
vocht aanwezige metaalatomen, waarvan het kalium door toevoeging 
van een blijkbaar in zekeren zin verwant metaal (uraan) of radium 
een vermeerdering heeft ondergaan. 
Met deze verklaring voor het ontstaan van glucosurie door inspuiting 
van een weinig uranium-nitraat is niet in tegenspraak het gunstig 
therapeutisch effect, dat men bij diabetes heeft waargenomen door 
toediening van uraan (Hughes en West) 1 ); maar dan zou bij die 
diabetesgevallen het kaliumgehalte van het bloed vocht verminderd 
moeten geweest zijn. Echter ontbreken ons daaromtrent gegevens. 
Groningen, Januari 1917. Physiologisch Laboratorium. 
a ) Gecit. uit Cammidge. Glycosuria and allied conditions. London, Edward 
Arnold 1913, p. 839. 
