991 
verschijnsel deed zich in verschillende gevallen, n.1. daar, waar bij 
het onderzoek kristallijne sloffen betrokken waren geweest, een 
veel sprekender verschijnsel voor. Behalve n.1. de diffuse maxima 
en minima, die op de photo’s als onscherpe vlekken verschenen, 
deden zich ook vrij scherpe lijnen voor, die meer aan een spectrum 
herinnerden. Debye en Scherrek toonden aan, dat dit verschijnsel 
niet verklaard moest worden uit de interferentie van de Röntgen- 
stralen m het electronetf-complex van het atoom, maar op analoge 
wijze uit de interferentie van die stralen bij hel treffen op de 
kristallijne structuren in de macroscopisch ongeordende massa 1 ) 
aanwezig. Dit in tegenstelling tot de algemeen geldende opvatting, 
dat Röntgeh-interferentiebeelden slechts met groote, goed gevormde 
kristallen verkregen zouden kunnen worden. Uit de theoretische 
overwegingen zoowel als uit de experimenten blijkt, dat de maxima 
van stralingsintensiteit kegelvormige oppervlakken moeten vormen, 
waarvan de top in de secundaire stralingsbron moet liggen. De 
tophoeken van deze kegeloppervlakken kunnen allerlei waarden 
aannemen en de richting van de secundaire straling kan ook tegen- 
gesteld zijn aan die van den primairen bundel. Wordt een dun 
staafje, uit een of ander kristalpoeder geperst, loodrecht op de 
asrichting bestraald, terwijl het door een photographische film om- 
geven is, die cilindrisch is opgesteld zoodanig, dat de as van het 
staafje 2 ) en die van den cyiinder samenvallen en alleen een opening 
in de film blijft voor het doorlaten van den primairen stralenbundel, 
dan zal het photografische beeld een doorsnede van den cyiinder 
met de verschillende kegeloppervlakken van maxima stralings- 
intensiteit weergeven. 
De tophoeken der kegels en dus ook de onderlinge afstanden van 
de lijnen op de film, zijn afhankelijk van den kristalvorm der be- 
straalde stof en van den aard (golflengte) van de (homogene) primaire 
straling. Eenzelfde stof geeft bij bestraling met homogeen Röntgen- 
licht van kleine golflengte een andere interferentie-figuur dan bij 
bestraling met Röntgenlicht van grootere golflengte, d. w. z. bij 
grootere golflengte staan de lijnen minder dicht opeen. 
Debye en Scherrer konden nu, wanneer de golflengte van het 
primaire homogene Röntgenlicht bekend was, uit de interferentie- 
figuur, verkregen door bestraling van een staafje uit kristalpoeder of 
quasi amorphe stof, den kristalvorm van die stof afleiden. 
Naast de vele interessante zuiver physische quaesties waartoe deze 
9 Fijn kristalpoeder of quasi amorphe stof. 
3 ) De vorm is feitelijk niet van groot belang. 
