1033 
Scheikunde, — De Heer Büëskken biedt een mededeeling aan van 
dén Heer H. J. Waterman, over: „Ainyadaline nis voedsel, 
voor Aspergillus niger” . 
(Mede aangeboden door den Heer Holleman). 
Furie witsch r ) heeft aahgetoond, dat het extract van de cellen 
van Aspergillus niger, evenals emnlsine, amygdaline in glukose, 
benzaldehyd en cyaan waterstof zuur splitsen, terwijl het levend myce- 
liurn van deze schiramelsoort geheel anders op amygdaline inwerkt. 
Er wordt in het laatste geval geen benzaldehyd en geen H(JN 
gevormd en in de amygdaline bevattende vloeistof ontstaan geen 
stoffen, die FEHLiNG-proefyocht reduceeren. Aangetoond werd, dat 
hierbij het mycelinm werkelijk amygdaline opneemt en verwerkt. 
Terwijl n 1. de hoeveelheid mycelinm toenam, verminderde gelijk- 
tijdig hiermee de araygdaline-hoeveelheid in de oplossing. 
Dit schijnbaar tegenstrijdige resultaat van de waarnemingen van 
Pu RiE witsch en van anderen in analoge gevallen is meermalen het 
onderwerp van bespreking geweest. Zoo zegt Hérissey * 2 * ) o. m. : 
Indien amygdaline en dergelijke giucosiden bij de stofwisseling op 
soortgelijke wijze als in vitro door emulsine eerst gesplitst worden 
in goed assimileerbare verbindingen als glokose eenerzijds en in ver- 
bindingen, die in ’t algemeen giftig op de levende cel werken, 
anderzijds, dan kan men verwachten, dat deze giften onmiddellijk 
zullen omgezet worden in andere verbindingen. Maar zekerheid 
hieromtrent hebben wij niet, zegt Hérissey en hij onthoudt zich een 
definitief oordeel uit te spreken. 
W. Kruse 8 ) vindt de genoemde resultaten van Puriewitsch ver- 
rassend, erop wijzende, dat ze door andere onderzoekers nog niet 
bevestigd zijn. 
Een en ander was voor mij aanleiding om dit onderwerp opnieuw 
in behandeling te nemen. 
2 %-amygdaline-oplossingen, voorzien van het benoodigde anor- 
ganische voedsel, werden geënt met .sporen van Aspergillus niger ; 
bij 33° werd gecultiveerd. Van tijd tot tijd werd de vermindering 
van het amygdalinegehalte langs polarimetrischen weg bepaald en 
b H. Puriewitsch, Ueber die Spaltung der Glykoside durcli die Schimrnelpilze. 
Ber. d. deutsch. Bot. Ges. 16, 368 (1898); zie ook F. Czapek, Biochemie der 
Pflanzen, Ister Band, 2e Anfï. 1913, p. 363 — 365; F. Lafar, Handb. d. teehn. 
Mykologie. Bd. IV, Spezielle Morphologie u. Physiologie der Hefen und Schimmei- 
pilze, 1905 — 07, p. 250 — 251. 
2 ) E. H. Hérissey, Recherches sur l’émulsine. Thèse Paris 1899. 
s ) W. Kruse, Allgemeine Mikrobiologie, 1910, p. 458. 
