1037 
Hel hierbij gebezigde emulsine preparaal (Miskck) werkte niet schadelijk 
op de ontwikkeling van Axpergillus met glukose als koolstof bron, 
zoodat de bij de arnygdaline geconstaleerde remmende werking der 
emnlsine, alleen aan de uit arnygdaline gevormde splitsingsproducten 
benzaldehyd en HCN kon geweten worden. 
Bovenstaande proeven leveren dus het bewijs, dat indieji belang- 
rijke hoeveelheden arnygdaline, alvorens geassimileerd Ie worden, 
reeds buiten het organisme in glukose, benzaldehyd en HCN worden 
gesplitst, Aspergillus niger niet tot ontwikkeling komt. Tevens blijkt, 
dat dit vooral veroorzaakt wordt door de remmende werking van 
het benzaldehyd. 
Dat benzaldehyd zoo krachtig remmend werkt, is op grond van 
zijne sterke vetoplosbaarheid (benzaldehyd is in alle verhoudingen 
mengbaar met olijfolie) te verwachten, mede in verband met de 
mogelijkheid van een snellen overgang in benzoëzuur. Benzaldehyd 
zal de cellen onmiddellijk overladen ’). Alleen indien men er voor 
zorgt, dat dit niet geschiedt, is het geschikt als voedsel. 
Dit kan men nu, zooals uit ’t voorgaande is gebleken, bereiken 
door zeer kleine concentraties van benzaldehyd te nemen. 
Arnygdaline, dat tot de stoffen behoort, die geen overladings- 
verschijnselen veroorzaken, kan nu gerust in de cellen in glukose, 
benzaldehyd en HCN gesplitst worden, zonder dat hiermee eene 
remmende werking op den groei gepaard gaat. * 2 ) 
Vroeger hebben wij nl. aangetoond, dat in het algemeen niet de 
navel van de ingedrongen stof, maar vooral de hoeveelheid, de over- 
lading en de hiermee samengaande remmingsverschijnselen van den 
groei veroorzaakt. Tevens is hierdoor dan een middel gegeven om 
narcotisch werkzame stoffen in groote hoeveelheden geleidelijk in 
het organisme te brengen, zonder dat dit er schade van ondervindt. 
Men moet de narcotisch werkzame stof dan koppelen aan een of 
meer andere stoffen, zoodat er een complex ontstaat, dat de cellen 
niet overladen kan, maar waaruit toch in de cel de gewenschte 
werkzame stof kan gevormd worden. 
Dordrecht, December 191 6. 
9 J. Böeseken en EL J. Waterman. Deze Verslagen 25 Nov. 1911 pg. 552; 
H. J. Waterman, Proefschrift Delft, 1913. 
2 ) Indien er tegelijkertijd ook eenige splitsing buiten de cellen in genoemde 
stoffen plaats vindt, dan zal men natuuHijk toch 'remmingsverschijnselen consta- 
teeren. 
67 * 
